Χώμα

Στο γραμματοκιβώτιό μου βρίσκω μια επιστολή… Σε μικρές σελίδες κομμένες από κάποιο σημειωματάριο, με την αβέβαιη καλλιγραφία του Η.Μ., διαβάζω την εξομολόγησή του. Καμιά φορά, οι ερωτικές επιστολές χάνουν το δρόμο για τον πραγματικό τους παραλήπτη και παίρνουν άλλους, πιο στοργικούς, πιο ασφαλείς, λιγότερο απειλητικούς ίσως. Γίνονται εξομολογήσεις σ’ ένα φίλο. Μπορεί κι αυτό όμως να είναι ένα παιχνίδι μόνο. Ένα παιχνίδι γοητείας.

Απ’ την επιστολή του αντιγράφω ένα απόσπασμα, που συμπυκνώνει αναδρομικά την ερωτική συνάντηση:

«… φεύγοντας άφηνε πίσω της μια λεπτή γραμμή χώματος, την πρόσεξα καθώς στεκόμουν στην εξώπορτα, ακουμπισμένος στο κούφωμα, ενώ εκείνη περίμενε να ανέβει το ασανσέρ, σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα αμηχανίας, νωχέλειας και εκπληρωμένης επιθυμίας, ήταν ένα μακρόστενο βουναλάκι που ξεκινούσε ανάμεσα στα πόδια μου και έφτανε μέχρι τα δικά της, έφτασε ο θάλαμος, μου έστειλε ένα φιλί φέρνοντας το χέρι στο στόμα της, άνοιξε την πόρτα και χάθηκε. Μπήκα κι εγώ στο σπίτι. Παντού από τον προθάλαμο μέχρι την κουζίνα, το ψυγείο ως τον νεροχύτη, το σαλόνι και την πολυθρόνα όπου καθόταν, στο υπνοδωμάτιο και γύρω από το κρεβάτι, μέχρι το μπάνιο και μπροστά στη βιβλιοθήκη υπήρχαν διάδρομοι από μια λεπτή γραμμή χώματος, μια συνεχιζόμενη ροή, αλλού έβλεπες δύο αναχώματα να τέμνονται, αλλού να προχωρούν παράλληλα και να γυρίζουν πίσω απότομα, όλη αυτή την ώρα στις μετακινήσεις της άφηνε πίσω της μια λεπτή γραμμή χώματος, σκεφτόμουν πως αν άνοιγα τα παράθυρα θα φυσούσε ο αέρας και θα το σκόρπιζε, θα χάνονταν οι διαδρομές της, μια λεπτή γραμμή νοτισμένου χώματος».

Δεν θα απαντήσω στην επιστολή του. Ωστόσο ήθελα πολύ να τον ρωτήσω κάτι… Ξαναδιαβάζω το απόσπασμα και συλλογίζομαι το χώμα. Σύμβολο άραγε ποιου πράγματος;

Advertisements

Comments (1)

Το μυστικό του Πύργου

Θα σου πω ένα μυστικό, το μυστικό μου, είπε η Όλγα στον Κ. Είναι μια ιστορία που την ξέρουν όλοι, καθόλου κρυφή, το αντίθετο, τη συζητάνε στις γωνίες των δρόμων, την ψιθυρίζουν πίσω από την πλάτη μου κάθε πρωί που βγαίνω στο χωριό για ψώνια, τη σχολιάζουν σηκώνοντας τα φρύδια τους ή πλαταγίζοντας τα χείλη τα απογεύματα, όταν πίνουνε τσάι στο σαλονάκι τους. Μια ιστορία που θα μπορούσες να τη μάθεις κάποια νύχτα, στο μπαρ, πάνω από ένα ποτήρι μπύρα, από έναν οποιονδήποτε πελάτη, μισομεθυσμένο. Κι όμως κανένας άλλος, μόνο εγώ, κανένας άλλος δεν μπορεί να σου πει το μυστικό μου. Καταλαβαίνεις; Για να σ’ το πω, πρέπει να σου μιλάω ώρες, είσαι διατεθειμένος να μ’ ακούσεις; Ο Κ. την κοίταξε αλλά δεν έδωσε απάντηση και η Όλγα συνέχισε. Πρέπει να κάτσεις εδώ δίπλα μου και να μου δώσεις όλο το χρόνο που χρειάζομαι. Δεν θα ’ναι εύκολο. Πρέπει να βρω μία μία τις λέξεις. Θα πάρει χρόνο και ίσως να είναι οδυνηρό. Γιατί, όσο κι αν σου φανεί παράξενο, ποτέ και σε κανέναν άλλον πριν δεν έχω πει το μυστικό μου. Ίσως γιατί προτού εμφανιστείς εσύ εδώ, εγώ δεν είχα μυστικό. Είναι ωραίο να έχεις μυστικά. Να αποφασίζεις αν θα τα κρατήσεις φυλαγμένα μέσα σου ή θα τα μοιραστείς με τον Άλλο. Κι αναρωτιέμαι, αν τώρα σου διηγηθώ την ιστορία μου, θα χάσω άραγε το μυστικό μου; Τα μυστικά δεν χάνονται ποτέ, είπε ο Κ. επιτέλους, τα μυστικά μένουνε πάντοτε δικά μας. Η Όλγα άρχισε τότε να μιλά για ώρα και διηγήθηκε όλη την ιστορία της. Αφού την άκουσε, ο Κ. της ζήτησε να χορέψουν και χόρεψαν μέχρι που σωριάστηκαν στο πάτωμα από την εξάντληση. Μετά την ευχαρίστησε για όλες τις λέξεις που μοιράστηκε μαζί του κι έφυγε.

Αυτή τη συζήτηση η Όλγα και ο Κ. δεν την έκαναν στον «Πύργο». Η Όλγα βέβαια του είπε την ιστορία της. Στην παράσταση Ποιος είναι ο κύριος Κέλερμαν και γιατί λέει όλα αυτά τα βρωμερά πράγματα για μένα; του Μιχαήλ Μαρμαρινού, η Όλγα και ο Κ. χόρεψαν κιόλας κάποια στιγμή για πολλή ώρα. Και στο τέλος, ο Κ. την ευχαρίστησε για τον κόπο που έκανε να μαζέψει όλες αυτές τις λέξεις. Στο θέατρο Θησείον, να το δείτε.

Σχολιάστε

Το υπνωτικό

                                                                             Image Hosted by ImageShack.us

Τα βράδια ακουμπά στο κομοδίνο της ένα γεμάτο ποτήρι νερό. Από έγνοια προφανώς πως θα ξυπνήσει μες στη νύχτα διψασμένη. Αν δεν το κάνει και τη νύχτα ξυπνήσει πράγματι διψασμένη, πηγαίνει στην κουζίνα, πίνει νερό από το μπουκάλι και επιστρέφει στο κρεβάτι της μ’ ένα γεμάτο ποτήρι που το ακουμπά στο κομοδίνο. Σκέφτεται πως αργότερα ίσως ξαναδιψάσει. Όμως τις περισσότερες φορές, όταν ξυπνά τη νύχτα, έχει  ξεχάσει πως έχει βάλει ήδη το ποτήρι πλάι της, σηκώνεται, πηγαίνει στην κουζίνα, πίνει νερό από το μπουκάλι, επιστρέφει στο κρεβάτι. Εδώ και δυο βδομάδες το ίδιο γεμάτο ποτήρι βρίσκεται στο κομοδίνο πλάι της. Δεν το ανανεώνει, δεν το επιστρέφει στην κουζίνα το πρωί. Το κοιτά κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί και νιώθει την πλασματική ασφάλεια πως το ποτήρι είναι εκεί, πως, αν διψάσει, μια κίνηση θα είναι αρκετή για να σβήσει η δίψα της. Αυτό βοηθά να έρθει γρήγορα ο ύπνος. Τη νύχτα όταν ξυπνάει διψασμένη, πηγαίνει κατευθείαν στην κουζίνα, πίνει φρέσκο νερό απ’ το ψυγείο ή τη βρύση. Τελικά, το ποτήρι είναι μονάχα ένα είδος υπνωτικού, μια κατευναστική βεβαιότητα πως η αιφνίδια επιθυμία είναι εφικτό να ικανοποιηθεί. Τις τελευταίες μέρες, στην επιφάνεια του νερού πλέουν πνιγμένα έντομα και κόκκοι σκόνης. Πριν κοιμηθεί κοιτάζει το ποτήρι, ξέρει ότι ποτέ δεν πρόκειται να το πιει, κι όμως η χαλαρωτική του παρουσία την οδηγεί γλυκά και τρυφερά στον ύπνο.

 

Υ.Γ.: Η εικόνα είναι ένα από τα 5.500 περίπου έργα που έχει ζωγραφίσει ο Peter Dreher και αποτελούν το εν εξελίξει έργο του «Tag um Tag ist guten Tag» (Μέρα με τη μέρα είναι μια καλή μέρα). Ο Dreher ζωγραφίζει σχεδόν καθημερινά το ίδιο αυτό ποτήρι, στην ίδια θέση διατυπώνοντας έτσι ένα υποβλητικό σχόλιο για την επανάληψη και το πέρασμα του χρόνου. Ένα μέρος από το έργο αυτό μπορείτε να δείτε μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου στην Destroy Athens, την 1η Μπιενάλε της Αθήνας.

7 Σχόλια

Η επιτομή του εφιάλτη

Χτες το βράδυ είδε ένα φρικτό εφιάλτη. Στην πραγματικότητα, κοιμόταν στον καναπέ του σαλονιού γιατί στο κρεβάτι της κοιμόντουσαν οι γονείς της. Στο όνειρο κοιμόταν στο κρεβάτι της και ονειρευόταν ότι έβλεπε έναν εφιάλτη. Στον δεύτερο εφιάλτη κοιμόταν στο κρεβάτι κάποιου προηγούμενου σπιτιού της και έβλεπε έναν εφιάλτη. Προχωρώντας έτσι, έφτανε στο κρεβάτι της παιδικής της ηλικίας, όπου εννοείται πως έβλεπε έναν εφιάλτη. Τελικά, εφιάλτης δεν υπήρχε παρά μονάχα η αίσθηση του ανθρώπου που βλέπει έναν εφιάλτη. Η ταχυκαρδία και η αγωνιώδης πλην μάταιη προσπάθεια να ξυπνήσει. Επ’ άπειρον.

Comments (1)

Ποδήλατο vs τζόγκινγκ

Αν το ΠΑΣΟΚ είναι, κατά τον Ευάγγελο Βενιζέλο, σαν το ποδήλατο, και το ποδήλατο πάλι, σύμφωνα με παλιό γνωστό ευφυολόγημα, σαν το σεξ, άρα αν το ΠΑΣΟΚ είναι σαν το σεξ, τότε ποιο είναι το συμπέρασμα από τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών για τη σεξουαλική ζωή των Ελλήνων; Μήπως ο κ. Βενιζέλος ήθελε να πει, και προφανώς θέλει να πιστεύει, πως το ΠΑΣΟΚ, όπως και το ποδήλατο και το σεξ, ακόμα κι αν το αφήσεις για πολύ καιρό, ποτέ δεν το ξεχνάς; Ή μήπως στην προσπάθειά του να αδυνατίσει, προκειμένου να βελτιώσει την εικόνα του και να διεκδικήσει με μεγαλύτερη επιτυχία την αρχηγία του κόμματός του, πέρασε κάμποσες ώρες ποδηλατώντας, εξου και ο συνειρμός; Πάντως, ήταν έτοιμος από καιρό για ορθοπεταλιές, όπως φάνηκε χτες το βράδυ… 

4 Σχόλια

Παράδεισος

 Το κορμί σου δονεί στα θερμά παρακάλια της νύχτας

και στο βλέμμα σου ηχεί η χαρά; 

(Ν. Εγγονόπουλος, Το έβδομο τραγούδι της αγάπης)

Στον Ν.  

Στην αρχή του έρωτα, της είπε, όπως και στην αρχή των μύθων της δημιουργίας, υπάρχει πάντα ένας παράδεισος. Τόπος της αθωότητας, του εδώ και τώρα. Τρώγανε σε ένα ταβερνάκι του νησιού. Τα πιο νόστιμα μπαρμπούνια που έχουν τηγανιστεί από καταβολής κόσμου, του είπε και γέλασαν μαζί. Και σε όλες βέβαια τις ιστορίες, πάντα για κάποιο λόγο χάνεται ο παράδεισος, συνέχισε. Αγγίχτηκαν τα χείλη των ποτηριών κι εκείνοι άναψαν μαζί τσιγάρο. Όλη η ιστορία με τον παράδεισο είναι, μου φαίνεται, μια ιστορία παρουσίας και απουσίας. Είναι η στιγμή που οι πρωτόπλαστοι πιστεύουν ότι ο Θεός είναι απών, πως δεν τους βλέπει τη στιγμή που διαπράττουνε την αμαρτία. Και φυσικά πιστεύουν στη δική τους δυνατότητα απουσίας, γι’ αυτό μετά κρύβονται. Το καλοκαίρι τίποτα δεν κρύβεται, του αντιγύρισε. Ήταν αρχές Ιουνίου, το καλοκαίρι είχε φτάσει φορτωμένο υποσχέσεις. Ζωής και χαράς. Έτσι συμβαίνει και στον έρωτα, ξανάρχισε. Κάποια στιγμή, από διαρκής παρουσία, ο άλλος γίνεται εναλλάξ παρών και απών, κάποιες στιγμές υπάρχει και κάποιες άλλες χάνεται σε αδιαπέραστο ρευστό.

Συνέχισαν τη συζήτηση ώρα μετά στην απροσδόκητη και τεραστίων διαστάσεων μπανιέρα του ξενοδοχείου. Όμως δεν πρέπει να μας απελπίζει η απώλεια του παραδείσου, του είπε. Τότε αρχίζει η αληθινή ζωή. Μπήκαν για να ξεπλύνουν το αλάτι, την άμμο, τον ιδρώτα και τα υγρά που γυάλιζαν κυλώντας στους μηρούς τους. Γρήγορα βούλιαξαν στο χλιαρό νερό κι επέστρεψαν στην ιστορία του παραδείσου. Εκεί παίζονται όλα, να μάθεις να υπάρχεις με τις εναλλαγές της παρουσίας και της απουσίας. Όπως το βρέφος, βγαίνει από την κοιλιά της μάνας του και προσπαθεί να αντέξει την αγωνία των εξαφανίσεών της. Η κουβέντα πάλι κόπηκε στα μισά κι αφέθηκαν σε κύματα παλμών ψαλμών σπασμών.

Αργά τη νύχτα στο δρόμο της επιστροφής για το ξενοδοχείο, εκείνος είπε: Μόνο που πάντα πρέπει να υπάρχει ένας παράδεισος. Όλη η ιστορία της ζωής, του έρωτα, της δημιουργίας, είναι μια ιστορία νοσταλγίας. Δεν του απάντησε. Ώρα μετά, πριν κλείσουνε βαριά τα μάτια της, κάτι ψιθύρισε, εκείνος είχε ήδη κοιμηθεί, τα λόγια της τα άκουσε μονάχα ο άνεμος. Την άλλη μέρα φύγανε από το νησί, απ’ το κατάστρωμα έβλεπαν το ξενοδοχείο να μικραίνει.

 

ΥΓ.: Αυτή τη φορά το Hotel Memory συνδυάζει Εγγονόπουλο και θέρος…

  

12 Σχόλια

Πέντε αλήθειες

Απαντώντας στις προσκλήσεις της Μαρουλίτας και της passer-by, αλλά και στην ανεπίσημη του Σάρτα, επιστρέφω κι εγώ συμμετέχοντας στο παιχνίδι με τις πέντε αλήθειες. Εξάλλου ήθελα πολύ να το κάνω διαβάζοντας τις αλήθειες των άλλων. Ιδού λοιπόν:

1. Μία από τις πιο αγαπημένες ενασχολήσεις της παιδικής μου ηλικίας ήταν να στολίζομαι με διάφορα πανιά, να κάθομαι απέναντι από τον καθρέφτη και να μιλάω μόνη μου. Έτσι άρχισα να λέω ιστορίες στον εαυτό μου, προκειμένου να διασκεδάσω το είδωλό μου και να το κάνω ομορφότερο. Με λίγη εξάσκηση κατάφερα να διαχωριστώ πλήρως και ενώ εγώ έλεγα τις ιστορίες μου, το είδωλο επιδιδόταν στο σχολιασμό τους με διάφορες γκριμάτσες. Έχω περάσει ώρες έτσι. Αν και συνήθως κάτι τέτοια εξομολογούνται για την παιδική τους ηλικία οι ηθοποιοί, δεν έγινα ηθοποιός επειδή ήμουν πεπεισμένη ότι έχω απαίσια φωνή. Απέναντι από τον καθρέφτη όμως σφυρηλατήθηκαν δύο από τις βαθύτερες πεποιθήσεις μου: ότι οι άνθρωποι γίνονται ομορφότεροι όταν λένε ή ακούνε ιστορίες και ότι στην πραγματικότητα είμαι δύο άνθρωποι, ένας που μιλάει κι ένας που ακούει ή ένας που πράττει κι ένας που βλέπει. Η πρώτη με έχει κάνει φανατική αναγνώστρια και μοναδική γλωσσοκοπάνα, αλλά και λόγω εξάσκησης καλή αφηγήτρια. Η δεύτερη είναι η πηγή του εσωτερικού μου διχασμού. Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της ζωής μου, υπάρχει ένα δεύτερο ανθρωπάκι που βλέπει το πρώτο να δυστυχεί. Είμαι ευγνώμων ωστόσο που σε μερικές από τις καλύτερες στιγμές, έχω καταφέρει να είμαι ένας άνθρωπος, έστω και με πολλά πρόσωπα, και πολύ σπανιότερα να απολέσω κάθε πρόσωπο, κάτι που υπήρξε ακόμη απολαυστικότερο.

2. Τον τελευταίο καιρό έχω ξετρελαθεί με τη μαστίχα, με τη γεύση της και τη μυρωδιά της. Έχω αποκτήσει διάφορα προϊόντα με άρωμα μαστίχας, κρέμες προσώπου και σώματος, στοματικό διάλυμα, γενικά μου φαίνεται πολύ συγκινητικό ένα σώμα ή ένα στόμα που ευωδιάζει μαστίχα, και ιδιαιτέρως ορεκτικό. Το καλύτερο πρωινό που θα ήθελα να μου προσφέρει κάποιος αυτό τον καιρό θα ήταν φρέσκα σύκα ψημένα στο γκριλ με λίγη μαστίχα και μερικές φέτες πολύ καλό προσούτο, ή χαμόν σερράνο. Εννοείται και ζεστό φρυγανισμένο ψωμί. Και σαμπάνια. Στη Χίο έχω πάει τρεις φορές μέχρι σήμερα και νομίζω πως θα μου άρεσε πολύ να ξαναπάω μια εποχή που να μυρίζουν τα μαστιχόδεντρα και ο αέρας να μου φέρνει το άρωμά τους. Αν γίνεται αυτό βέβαια, όχι το να πάω, αλλά το να μυρίζουν τα μαστιχόδεντρα…  

3. Παρά τη μαστίχα ωστόσο, τις γεύσεις και τις μυρωδιές, η αίσθηση που οδηγεί μεγάλο μέρος του βίου μου είναι η αφή. Με βάση την υφή των υφασμάτων αγοράζω ρούχα. Εκτιμώ πολύ συχνά τα πράγματα βάσει της αίσθησης που δίνουν όταν τα αγγίζεις και πολλές φορές δεν έχω καταφέρει να αντισταθώ σε έναν άνθρωπο μόνο και μόνο εξαιτίας ενός τρυφερού δέρματος. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά ενίοτε έχω αποφύγει και τη φιλία ακόμη με ανθρώπους που δεν μου γεννούσαν την επιθυμία να τους αγγίξω. Με τα χρόνια έχω αποκτήσει πέραν της ψύχωσης μου με την αφή και τις ικανότητες ενός πραγματικού dégustateur του αγγίζειν. Ένα από τα πράγματα για τα οποία αισθάνομαι ιδιαιτέρως τυχερή είναι που δεν απέκτησα κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου ακμή· φοβάμαι ότι δεν θα άντεχα τον εαυτό μου. 

4. Λατρεύω τις στιγμές των επιφανίων, των αποκαλύψεων για τον εαυτό σου που συμβαίνουν εντελώς απρόσμενα και σε χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά. Μου έχουν συμβεί κάμποσες τέτοιες στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι, και κάποιες άλλες μιλώντας με ανθρώπους. Η τελευταία μού συνέβη πρόσφατα κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με φίλους σε κάποιο μπαρ της περιοχής του Γκαζιού. Συνοψίζοντας μία από τις πολλές κουβέντες που άνοιξαν εκείνο το βράδυ, ο Ν. είπε πως από τους τρεις της συντροφιάς εγώ φαίνεται να είμαι η πιο συμφιλιωμένη με την οριστική απώλεια. Ποτέ πριν δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο για τον εαυτό μου, αλλά η φράση του χτύπησε στόχο και τη σκεφτόμουν για πολλές μέρες. Θαρρώ πως έχει δίκιο· δεν δένομαι με πράγματα, αυτό εξάλλου ήταν και το θέμα της κουβέντας μας, και παρ’ όλο που έχω θρηνήσει πολύ για οριστικές απώλειες, ζω εδώ και πολλά χρόνια με τη συνείδηση ότι είμαστε επιζήσαντες οριστικών απωλειών. Επιπλέον, εκτιμώ ιδιαιτέρως τη μνήμη και είμαι απολύτως βέβαιη πως ό,τι αγαπήσαμε ζει ισοβίως μέσα μας και, κατά κάποιον τρόπο έστω, ποτέ δεν χάνεται.

5. Είμαι εξαντλητικός άνθρωπος και με τις δύο έννοιες της λέξης. Πολλές φορές είμαι τόσο σβούρα και τόσο πληθωρική που οι άλλοι άνθρωποι κουράζονται μαζί μου. Από την άλλη εξαντλώ τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, φιλικές ή ερωτικές, δεν έχω στρατηγικές συντήρησης, ούτε την ελάχιστη σύνεση ή αυτοσυγκράτηση. Πέφτω όπως λένε με τα μούτρα. Ελπίζω πάντως ότι κάπου σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν τον ζαλίζουν οι σβούρες.

Image Hosted by ImageShack.us

Όσο κι αν έψαξα μεταξύ των ανθρώπων των οποίων τις αλήθειες θα ήθελα να διαβάσω, δεν βρήκα κανέναν που να μην έχει παίξει σ’ αυτό το παιχνίδι. Οπότε απευθύνω την πρόσκληση σε όποιον θελήσει να ανταποκριθεί. Αρκεί να δώσει ένα σήμα για να τον διαβάσω. Και υπόσχομαι να ξαναγράψω σύντομα.

ΥΓ. Μετά από ένα πιο προσεκτικό ψάξιμο, ανακάλυψα ότι ο tifoeus μάλλον δεν έχει παίξει στο παιχνίδι. Αν έχει κέφι λοιπόν, τον προσκαλώ…

12 Σχόλια

« Newer Posts · Older Posts »