Archive for Uncategorized

Μια ιστορία ονομάτων

Πρέπει να πεις κάτι για το πώς διαλέγεις κάθε φορά ψευδώνυμο, μου είπε ο Θ. όταν του είπα πως σκεφτόμουν να γράψω ένα ποστ για τα ψευδώνυμα που έχω χρησιμοποιήσει τα τελευταία τρία χρόνια στο ΜΣΝ. Δηλαδή; αναρωτήθηκα. Δεν με ένοιαζε να πω τίποτα για τα κριτήρια της επιλογής τους τελικά, μονάχα να τα αφήσω να διηγηθούν την ιστορία τους. Και ιδού: 

Lit dorties: Το πρώτο, στα γαλλικά, εμπνευσμένο από ένα διήγημα του Πιερ Μπετανκούρ. Αντί άλλης εξήγησης, παραθέτω τη μετάφρασή του.

Κρεβατι από Τσουκνιδες

–Αν μ’ αγαπάτε αληθινά, της είπα, αποδείξτε το.
–Τι πρέπει να κάνω, είπε εκείνη. Θαρρώ πως θα μπορούσα να μετακινήσω ακόμη και βουνά για να σας πείσω.
–Θα είναι κάτι πιο απλό, της είπα, ακούστε: ετοιμάστε στο δωμάτιό σας ένα ωραίο κρεβάτι από τσουκνίδες, στρώστε το καλά, γδυθείτε και περιμένετέ με.
Όταν μπήκα, ήταν όρθια, τα χέρια της ακόμη γαντοφορεμένα.
–Βάλατε γάντια, είπα, απογοητευμένος.
–Μα, είπε εκείνη, δεν μου είπατε…
–Καλά, καλά, είπα, Κρατήστε τα. Κάντε τον κόπο να ξαπλώσετε.
Αφέθηκε να πέσει στο κρεβάτι δίχως τσιριμόνιες.
Ο τρόπος της μου φάνηκε παράξενος. Όσο για μένα, πήρα κάθε προφύλαξη για να αποφύγω τα τσιμπήματα και γλίστρησα εντέλει πάνω της, όχι χωρίς μια κάποια δυσκολία. Κάτω από τις τραχιές θωπείες των παλιών γαντιών έχασα γρήγορα κάθε έλεγχο. Παλέψαμε τόσο πολύ, τόσο καλά που οπωσδήποτε τα φύλλα που ήταν απλωμένα κάτω από την πλάτη της αναταράχτηκαν κι άρχισαν να τσιμπάνε. Σαν έφτασε η ηδονή, δεν έλεγε να ξεκολλήσει από πάνω μου. Και μείναμε εκεί, να κυλιόμαστε ο ένας πάνω στον άλλο, πασχίζοντας για την καλύτερη θέση και βγάζοντας κραυγές έκστασης.
Όταν κατάφερα να απελευθερωθώ, αυτή κοιμόταν ήδη.

La Houdini en su caja: το πρώτο από τα ισπανικά ψευδώνυμα είναι εμπνευσμένο ωστόσο από το βιβλίο του άγγλου ψυχοθεραπευτή Άνταμ Φίλιπς «Το κουτί του Χουντίνι». Ο Χουντίνι ήταν γιος ενός εβραίου ραβίνου, ουγγρικής καταγωγής, που είχε μεταναστεύσει στην Αμερική. Ο πατέρας του απέτυχε παταγωδώς να ενταχθεί στην αμερικανική κοινωνία και ο γιος του αντέδρασε σ’ αυτό καταφέρνοντας να γίνει ένας καλλιτέχνης της απόδρασης. Δημιουργούσε πεισματικά τα πιο αναπόδραστα δεσμά προκειμένου να καταφέρει να αποδράσει από αυτά. Τίποτα δεν μπορούσε να εμποδίσει τη θέλησή του να διαφεύγει. Ο άλλος ήρωας του βιβλίου είναι ένας ασθενής του Φίλιπς, ένας άνθρωπος που φοβάται την επιθυμία του, που η επιθυμία του του προκαλεί ανυπόφορο άγχος. Κάθε φορά που νιώθει να γεννιέται μέσα του η επιθυμία το βάζει στα πόδια. Οι δύο ιστορίες, του Χουντίνι και του ανώνυμου ασθενή, φωτίζουν η μία την άλλη στο βιβλίο. Το ψευδώνυμο το διάλεξα μια εποχή που επιθυμούσα διακαώς να δραπετεύσω, για μένα σήμαινε κάτι «σαν θηρίο στο κλουβί», ωστόσο με τη βεβαιότητα πως θα τα καταφέρω να το σκάσω. 

El arte de la fuga: Η τέχνη της φούγκας και η τέχνη της φυγής, που έδωσε τον τίτλο του και στο πρώτο μπλογκ, ήταν μια μετεξέλιξη του προηγούμενου ψευδωνύμου, ένας καλύτερος τρόπος να διαπραγματευτώ το θέμα της φυγής. Και το ψευδώνυμο που με συνόδευσε σε ολόκληρο το ταξίδι στην Αργεντινή. Εδώ ο Glen Gould στην τελευταία φούγκα.

Όλοι μοιάζουμε με έναν ηθοποιό: Το μόνο ελληνικό ψευδώνυμο και τίτλος του δεύτερου μπλογκ. Στην πραγματικότητα είναι μια φράση από το μυθιστόρημα του Μάρτιν Βάλζερ «Βιογραφία ενός έρωτα». Περισσότερες λεπτομέρειες όμως εδώ.

Dont cry for me Argentina: Γι’ αυτό δεν έχω και πολλά να πω, το διάλεξα όταν για διάφορους λόγους αποφάσισα πως δεν θα επέστρεφα σύντομα στην Αργεντινή, αν και το τραγούδι πάντα μου άρεσε. Σκέφτηκα να το βάλω με την Μαντόνα, αλλά η Σ. Ο’Κοννορ το τραγουδάει καλύτερα και μου αρέσει περισσότερο.

 

Carne de diván: Πάλι ισπανικά και αποτέλεσμα μιας διαδικτυακής συζήτησης με τη φίλη μου την Ιρένε στην Αργεντινή. Η έκφραση, που κυριολεκτικά θα μεταφραζόταν ως «σάρκα (ή κρέας) για ντιβάνι», χρησιμοποιείται για κάποιον που θεωρούμε ότι θα του έκανε πολύ καλό η ψυχανάλυση και που ίσως χρειάζεται αρκετά χρόνια σε οριζόντια στάση προκειμένου να λύσει τους κόμπους του. Μου έφερνε στο νου όμως λιγάκι και τολμηρό ερωτικό μυθιστόρημα του γαλλικού 18ου αιώνα. Κάτι ανάμεσα σε Λακάν και Κρεμπιγιόν δηλαδή. 

The Narcissus’ girlfriend (work in progress): Αυτό δεν είναι ψευδώνυμο, είναι διαπίστωση. «Γιατί εσύ δεν είσαι Νάρκισσος;», σχολίασε ένας φίλος όταν το πρωτοείδε. «Μα δεν μπορείς να φανταστείς το εφφέ του βάθους που δίνουν δυο καθρέφτες στημένοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Στο κάτω κάτω, δεν θα ήτανε κακή ιδέα να πνιγούμε όλοι», του απάντησα.

Sarcasme charnel: Γιατί ο σαρκασμός είναι το χιούμορ των καταθλιπτικών, ή στην καλύτερη περίπτωση των μελαγχολικών. Γιατί, όταν τον στρέφεις εναντίον του εαυτού σου, σε κάνει να γελάς στρίβοντας το μαχαίρι στην πληγή. Αλλά αυτό είναι φρέσκο, περισσότερες εξηγήσεις, στο μέλλον.

2 Σχόλια