Archive for Blogs and Blogging

Αντισταθείτε με ένα ποίημα

ΑΣΘΕΝΕΙΑ

Παράφορος ήταν ο έρωτας. Και είναι·
ζει στα καθέκαστα του βίου
τώρα –περίσταση εξαιρετική–
προβάλλει την μορφή της απελπισίας·
σπαραγμοί και καινούργιο αιματοκύλισμα των αισθημάτων
μας καλούν σ’ αυτήν εδώ την δοκιμασία.

Απώλεσε η γαλήνη την επιφάνειά της
ξαναβρίσκω όσα είχα μοχθήσει να χάσω
η αβεβαιότητα υπεράνθρωπων καταστάσεων μας θωρεί
η ενσύνειδη προσπάθεια μαζί να τα κοιτάμε όλα
παρηγορεί την αγωνία, μα την αυξάνει.

Νικόλαος Κάλας, Οδός Νικήτα Ράντου

Αποδέχομαι κι εγώ την πρόταση του Αθήναιου, αν και δεν πολυπιστεύω σε τέτοιους τρόπους αντίστασης. Όχι πως περιφρονώ τη δύναμη της ομορφιάς, τη δυνατότητά της να μας παρηγορεί και να μας στηρίζει στα χειρότερα, φοβάμαι όμως πως αυτό δεν φτάνει… Πάντως, για να συνεχιστεί η αλυσίδα, θα καλέσω τις:

Maroulitaa  
passer-by
evee 
και Magica 
να συνεχίσουν την αντίσταση ή το παιχνίδι.

Ας βάλω κι ένα βίντεο, έτσι για να ακολουθήσω πλήρως το σκεπτικό του Librofilo έτσι όπως το διαμόρφωσε ο Αθήναιος. Είναι το Adagietto από την 5η Συμφωνία του Μάλερ και τη Philadelphia Orchestra διευθύνει o Christoph Eschenbach.

 

Advertisements

4 Σχόλια

Ιδιωτικό και δημόσιο

Όποιος κρατά ένα μπλογκ (εδώ το ρήμα με την έννοια του «κρατάω ημερολόγιο») ακροβατεί παράξενα μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου. Ακροβατεί μάλιστα και προς τις δύο κατευθύνσεις… Μπορεί να μιλά δημόσια για πράγματα ιδιωτικά ή ιδιωτικά για πράγματα δημόσια. Δηλαδή, ο συγγραφέας του μπορεί να μιλάει για τους έρωτές του και την προσωπική του ζωή κοινοποιώντας τα στον οποιονδήποτε άγνωστο που μπορεί να βρεθεί στη σελίδα του, πολύ συχνά και εντελώς τυχαία, ή να εκφράζει την προσωπική του γνώμη για  ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα κοινωνικό ή πολιτικό γεγονός, ένα περιοδικό ή ένα δημόσιο πρόσωπο, όπως θα την εξέφραζε σε μια παρέα φίλων του και ενίοτε παραβιάζοντας κάποιους από τους κανόνες του δημόσιου λόγου. Υπάρχει ένα παράδοξο σε όλο αυτό. Τα ημερολόγια του παλιού καλού καιρού ήταν κάτι που οι συγγραφείς του το κρατούσαν κρυφό, ή φαντασίωναν τη δημοσιοποίησή του σε κάποιο μακρινό μέλλον ή το προόριζαν συνειδητά ή υποσυνείδητα για κάποιον οικείο αναγνώστη. Τα σημερινά ηλεκτρονικά ημερολόγια αναρτώνται άμα τη συγγραφή τους σε ένα χώρο δημόσιο, προσφέρονται σε περισσότερα ή λιγότερα βλέμματα και προκαλούν άμεσες αντιδράσεις. Προφανώς αυτό δεν αφήνει ανεπηρέαστη τη γραφή τους.

Όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μπλογκ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στην Αργεντινή, με απασχόλησε περισσότερο η πρώτη όψη αυτής της έκθεσης, οι λόγοι που οι άνθρωποι γράφουν πράγματα τόσο προσωπικά τους και τα μοιράζονται με τόση ευκολία με αγνώστους. Αυτό υπήρξε τότε και η αφορμή για μια έντονη συζήτηση με τον Αθήναιο, ο οποίος μάλιστα σε σχόλιο πρόσφατου ποστ του τη χαρακτήρισε τρικούβερτο καβγά. Για μένα δεν ήταν έτσι, ίσως γιατί ο προβληματισμός μου δεν εμπεριείχε κάποια αξιολογική κρίση, τουλάχιστον όχι γενικά. Προσπαθούσα απλώς να του αποσπάσω μια απάντηση σε μια απλή ερώτηση και μάλιστα με αφορμή κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα αυτού του είδους: Γιατί άνθρωποι έξυπνοι, πολύ συχνά καλλιεργημένοι, κατά πάσα πιθανότητα κοινωνικοί, νιώθουν την ανάγκη να εκθέσουν τα προσωπικά τους σε ένα κοινό αγνώστων; Και γιατί αυτοί οι άγνωστοι νιώθουν την ανάγκη ή την επιθυμία να τα διαβάσουν; Δεν έχω κάτι ενάντια στην έκθεση, ίσα ίσα το αντίθετο, μου φαίνεται όμως πως είναι μια χειρονομία της οποίας το βάρος αλλά και το κόστος θα πρέπει να είναι έτοιμος να αναλάβει ο εκτιθέμενος. Πιστεύω ακόμη πως υπάρχει μια διάκριση ανάμεσα στο προσωπικό και το ιδιωτικό, ανάμεσα σ’ αυτόν που με αναγκάζει να σκύψω για να δω από την κλειδαρότρυπα την ιδιωτική του ζωή κι αυτόν που με υλικό ακριβώς αυτή τη ζωή καταφέρνει να με γοητεύσει, να με κάνει να γελάσω ή να συγκινηθώ, κάτι που πετυχαίνει συχνά ο φίλος μου ο Αθήναιος αλλά και κάμποσοι άλλοι.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, διάφορα γεγονότα, προσωπικά ή μη, με έκαναν να σκεφτώ περισσότερο τη δεύτερη μορφή της έκθεσης. Τι γίνεται όταν εγώ γράφω ότι μια μετάφραση μου φαίνεται κακή και ο μεταφραστής που το διαβάζει μου απαντά ζητώντας μου το λόγο, εν προκειμένω ευγενικά, για την υπερβολικά αρνητική μου κρίση; Τι γίνεται όταν κάποιος σατιρίζει ένα δημόσιο πρόσωπο; Όταν κάποιος χλευάζει έναν εκδότη; Ποιες θα είναι οι συνέπειες αν εγώ γράψω αύριο ότι το καινούργιο βιβλίο του τάδε συγγραφέα είναι μάπα; Θα μπορεί να μου κάνει μήνυση; Θα με καλέσει σε απολογία; Θα έχει αυτό συνέπειες στη δουλειά μου;

Τα μπλογκ γίνονται μόδα και εμένα οι μόδες με τρομάζουν λίγο. Διάφοροι ασχολούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με αυτά. Θετικά κι αρνητικά. Όμως έχω την εντύπωση πως επικρατεί μια σύγχυση. Τα μπλογκ δεν είναι δημοσιογραφία, ακόμη κι όταν κάποια κείμενα έχουν τη μορφή άρθρων ή σχολίων ή κριτικών που θα μπορούσες να δεις σε οποιοδήποτε έντυπο. Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι ένας άνθρωπος που γράφει τη γνώμη του, είναι ένας θεσμός με πολλή συγκεκριμένη λειτουργία σε μια κοινωνία. Δεν είναι η ασυδοσία αυτό που κυρίως διαφοροποιεί τον μπλόγκερ από το δημοσιογράφο, πέρα από πολλά άλλα, είναι και το γεγονός ότι είναι πολύ πιο ανυπεράσπιστος, ότι δεν απολαμβάνει την προστασία και το κύρος του θεσμού.

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι πως ίσως θα ήταν καλύτερα να εκπληρώσω την πρόβλεψη του φίλου μου του Αθήναιου και να αρχίσω να γράφω στο μπλογκ αποκλειστικά και μόνο τα προσωπικά μου, δεν με ενδιαφέρει όμως, και σ’ αυτή την περίπτωση θα προτιμήσω να το κλείσω. Όμως ας μην τρελαινόμαστε κιόλας… Έχω μερικές δεκάδες γνωστών και φίλων στους οποίους με μεγάλη άνεση μπορώ να πω ότι ο Χ. είναι μαλάκας και σούργελο ή να του ασκήσω την πιο ανελέητη αρνητική κριτική. Αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη διαφορά με το να το γράψω εδώ, αν και η αντίληψή μου για την κοσμιότητα δεν θα μου επέτρεπε να πω ότι κάποιος είναι μαλάκας ή σούργελο, ενώ θα μου επέτρεπε να κρίνω τη δουλειά του ή τη δημόσια παρουσία του. Αυτό είναι όλο κι όλο, όπως αν το έλεγα σε ένα καφενείο, θα μπορούσε να με ακούσει και να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί μου σιωπηλά η παρέα στο διπλανό τραπέζι.

Και στο τέλος τέλος οι μπλόγκερ δεν είναι συλλήβδην ούτε φρέσκιες, πρωτότυπες, αυθεντικές φωνές, ούτε πικρόχολοι αποτυχημένοι ούτε φθονεροί wannabe, είναι κανονικοί άνθρωποι όλων των ειδών και των ποιοτήτων, κάποιοι γράφουν καλά και κάποιοι κακά, κάποιοι εύστοχα και κάποιοι άστοχα, κάποιοι κόσμια και κάποιοι χυδαία. Καλό είναι να διατηρήσουν την ελευθερία της γνώμης τους, χωρίς εξωτερικές ή εσωτερικές ρυθμίσεις (πλην αυτών που ο καθένας επιβάλλει στον εαυτό του αφού και την όποια επιτυχία τους την αντλούν ο καθένας από τις προσωπικές του ιδιότητες, είτε θετικές είναι αυτές είτε αρνητικές). Αυτά προς το παρόν, γιατί τελευταία συμβαίνουν πράγματα που με κάνουν να μην ξέρω αν πρέπει να τρομάξω ή να γελάσω…

32 Σχόλια

Και μη χειρότερα…

Free Image Hosting at ImageShack.us

Η ιστορία είναι πια γνωστή στους περισσότερους. Για όποιον δεν γνωρίζει το τι συνέβη, μπορεί να τα διαβάσει με λεπτομέρειες εδώ. Το μπάνερ το πήρα όπως και όλοι οι υπόλοιποι από το magicasland. Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι ως διαμαρτυρία ενάντια σε όλη αυτή την παράνοια ή ως υποστήριξη στον μηνυόμενο ή στον απειλούμενο μπλόγκερ. Ελπίζω ναι…

Σχολιάστε

Από Δευτέρα blog…

Τα αλλάξαμε όλα ή σχεδόν όλα. Σπίτι, γειτονιά, όνομα στο κουδούνι, αποφασίσαμε να παίξουμε σε νέο έργο… Αφού πέρασα μέρες και βδομάδες κάνοντας διάφορες δοκιμές, ψάχνοντας το σωστό template, που τελικά δεν νομίζω πως το βρήκα, αλλά τέλος πάντων, ενδεχομένως να γίνουν κι άλλες αλλαγές, επιτέλους ήρθε η ώρα της εγκατάστασης… Κράτησα το Rayuela, για να με αναγνωρίζουν εκείνοι με τους οποίους συνομιλούσα όλους αυτούς τους μήνες. Και ομολογώ ότι αισθάνομαι μια κάποια αμηχανία σε σχέση με το τι μπορεί να είναι ένα μπλογκ, ένα ημερολόγιο δηλαδή, τώρα που είμαι εδώ, στην Αθήνα και στην κανονική μου ζωή. Πριν είχα τη δικαιολογία πως το μπλογκ ήταν ένα είδος ανοιχτού e-mail για τους φίλους μου στην Ελλάδα, όπου τους έγραφα τα νέα του ταξιδιού.  Και τώρα τι; Γιατί το συνεχίζω και τι θέλω να γράφω; Ας πούμε πως με όλη την ιστορία του μπλογκ μπήκα σε μια παρέα, έστω και από μια πλαϊνή πόρτα, και τώρα θέλω να μείνω σ’ αυτή. Να συνομιλώ με κάποιους από τους ανθρώπους που γνώρισα μέσα στο κάδρο της οθόνης.Από δήμαρχος κλητήρας λοιπόν, κι από ξεναγός στο γοητευτικό Μπουένος Άιρες, τώρα περιπατήτρια (και αναγνώστρια και θεατής) στην Αθήνα, να βλέπω δηλαδή και να σχολιάζω ό,τι βλέπουμε και σχολιάζουμε όλοι… Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα… Και γιατί να γράφω στο μπλογκ αυτά που λέω στους φίλους μου στο τηλέφωνο, γύρω από ένα τραπέζι ή πάνω από ένα ποτήρι ή ένα φλιτζάνι με καφέ; Προς το παρόν δεν έχω απάντηση… Όλες αυτές τις μέρες που το σκέφτομαι, συμβαίνουν διάφορα που με κάνουν να λέω δυνατά ή από μέσα μου «Αυτό θα το κάνω ένα ποστ», τα πράγματα όμως τρέχουν, ποστ δεν έγιναν και τέλος πάντων κάπως πρέπει να γίνει μια αρχή και να δούμε πώς θα κυλήσουνε τα πράγματα. Ας πούμε πως το φαντάζομαι σαν έναν καθρέφτη, εξ ου και ο τίτλος νούμερο δύο, δηλαδή η διεύθυνσή του. Περνάς από μπροστά του, κοιτάζεσαι και λες «ουπς, αυτή είμαι εγώ»… Και πάλι αναρωτιέμαι αν γίνεται αυτό… Περισσότερα όμως στην πράξη.  

16 Σχόλια