Archive for Τύπος

Ποδήλατο vs τζόγκινγκ

Αν το ΠΑΣΟΚ είναι, κατά τον Ευάγγελο Βενιζέλο, σαν το ποδήλατο, και το ποδήλατο πάλι, σύμφωνα με παλιό γνωστό ευφυολόγημα, σαν το σεξ, άρα αν το ΠΑΣΟΚ είναι σαν το σεξ, τότε ποιο είναι το συμπέρασμα από τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών για τη σεξουαλική ζωή των Ελλήνων; Μήπως ο κ. Βενιζέλος ήθελε να πει, και προφανώς θέλει να πιστεύει, πως το ΠΑΣΟΚ, όπως και το ποδήλατο και το σεξ, ακόμα κι αν το αφήσεις για πολύ καιρό, ποτέ δεν το ξεχνάς; Ή μήπως στην προσπάθειά του να αδυνατίσει, προκειμένου να βελτιώσει την εικόνα του και να διεκδικήσει με μεγαλύτερη επιτυχία την αρχηγία του κόμματός του, πέρασε κάμποσες ώρες ποδηλατώντας, εξου και ο συνειρμός; Πάντως, ήταν έτοιμος από καιρό για ορθοπεταλιές, όπως φάνηκε χτες το βράδυ… 

Advertisements

4 Σχόλια

Κυριακάτικες εφημερίδες

Από Σάββατο σε Σάββατο σέρνονται στο σπίτι μου οι εφημερίδες του Σαββατοκύριακου. Βέβαια κάποια τεμάχια τα πετάω νωρίς. Διαφημιστικά φυλλάδια συνήθως, τις αγγελίες της Καθημερινής, τα οικονομικά ένθετα που το πολύ πολύ να έχουν την τύχη ενός γρήγορου ξεφυλλίσματος. Συνήθως κρατάω ένα μόνο από τα τηλεοπτικά περιοδικά. Τα υπόλοιπα διαμοιράζονται στα δωμάτια του σπιτιού αναλόγως με τα κέφια της στιγμής και τη χρήση τους. Κάποια άρθρα τα διαβάζω παρ’ όλα αυτά στην οθόνη και το χαρτί περιμένει μάταια να το πιάσω στα χέρια μου. Κάποια παραμένουν παντελώς αδιάβαστα, ούτε χαρτί ούτε οθόνη αξιώνονται. Το καλύτερό μου είναι να διαβάζω τις κυριακάτικες εφημερίδες με παρέα, κάποιον να σχολιάζεις, βρε παιδί μου, να μοιράζεσαι τη δουλειά, η μοναχική ανάγνωση των κυριακάτικων εφημερίδων δεν έχει πλάκα.

Στο Κ της περασμένης Κυριακής διαβάζω ένα άρθρο για τον Αλέξη Τσίπρα. Η εικονογράφηση της Τιτίνας Χαλματζή είναι φτιαγμένη για να δικαιολογήσει τον τίτλο αυτού του μπλογκ, με τον Τσίπρα να ταλαντεύεται μεταξύ Γουώρεν Μπήτυ και Κάρρυ Γκραντ. Βέβαια στο περιοδικό ο Τσίπρας κινδυνεύει να περάσει από το «Όλοι μοιάζουμε με έναν ηθοποιό» στο «Όλοι μπορούμε να γίνουμε μοντέλα» γιατί προς στιγμήν πίστεψα πως άρχισε να διαφημίζει και ρούχα, τόσο πολύ μοιάζει το πορτρέτο του από τη Χαλματζή με το αρρενωπό μοντέλο που δίπλα στην τελευταία σελίδα του άρθρου διαφημίζει τα ρούχα Glou. Νικητής των εκλογών χωρίς να νικήσει, ο Τσίπρας στην αρχή μού γεννούσε μάλλον καχυποψία. Μου τη σπάει πολύ όλη αυτή η μανία με τη νεότητα που έχει κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια σε όλους τους τομείς, λες και η νεότητα είναι το εχέγγυο του προοδευτισμού, των νέων ιδεών, της ακεραιότητας. Κουταμάρες. Πολλές φορές οι νέοι μού φαίνονται πιο συντηρητικοί και πιο άτολμοι από τους μεγαλύτερους, εξίσου διαπλεκόμενοι… Στην πραγματικότητα, η νεότητα είναι  Η Η Η  Η μόδα των καιρών. Η πείρα έχει χάσει τη γοητεία της, η ωριμότητα είναι εντελώς passé, όλοι πρέπει να είμαστε ή τουλάχιστον να φαινόμαστε νέοι. Σαν τις κυρίες που εμφανίζονται στα κοσμικά των εφημερίδων κι εγώ σκέφτομαι πως περνάνε όλη τη μέρα στη σαλαμούρα και το βράδυ τις βγάζουν οι καμαριέρες, τις ξεπλένουν και τις στέλνουν στα διάφορα events. Κάποιος θα πρέπει να τους πει πως η νεότητα δεν περιορίζεται στην απουσία ρυτίδων. Πίσω στον Τσίπρα όμως, παρά τη δική μου δυσπιστία, όλοι αναγνώρισαν στο πρόσωπό του ένα χαρισματικό νέο άνθρωπο, λένε πως τα κατάφερε μια χαρά στα τηλεοπτικά debates, που εγώ δεν τα είδα (εξακολουθώ να μην έχω τηλεκοντρόλ, πράγμα που με κρατά σε γενικές γραμμές μακριά από την τηλεόραση). Εν αναμονή της συνέχειας λοιπόν.

Οκτακόσιες πενήντα χιλιάδες κατοίκους λέει έχει ο διαδικτυακός κόσμος του παιχνιδιού Second life και το εξώφυλλο του Κ (πάλι το Κ, αυτή τη βδομάδα έχω πολλή δουλειά και το Κ είναι κάτω από το γραφείο) μου θυμίζει Αργεντινή. Ακούγεται αστείο, αλλά εγώ μπήκα στο εν λόγω παιχνίδι από το Μπουένος Άιρες, κατόπιν προτροπής ενός χαριτωμένου νεαρού που γνώρισα σε κάποιο βιβλιοπωλείο. Τρόμαξα κιόλας πως μπορεί να έβλεπα τη Second life περσόνα μου εξώφυλλο σε ελληνική εφημερίδα. «Μαμά, έγινα εξώφυλλο!». Με λεοπάρ σκισμένο φουστανάκι! Σκάνδαλο! Ο αργεντίνος φίλος μου που ασχολείται με υπολογιστές σκεφτόταν να προτείνει σε ένα μουσείο αντί για ιστοσελίδα να του φτιάξει ένα εικονικό αντίγραφο και να το εισαγάγει στο εν λόγω παιχνίδι. Στο Κ διαβάζω πως ένας καθηγητής ψυχιατρικής έχει στήσει εικονική ψυχιατρική κλινική και στέλνει εκεί τους φοιτητές του για πρακτική. Εγώ ομολογώ πως βαρέθηκα πολύ γρήγορα και αποχώρησα από τη Δεύτερη Ζωή, αφήνοντας την άμοιρη περσόνα μου άψυχη και έρμαιο ποιος ξέρει ποιων ορέξεων… Ίσως επειδή δεν πείστηκα να αρχίσω να φορτώνω την πιστωτική μου κάρτα κάνοντας εικονικές αγορές, λες και δεν μου φτάνουνε οι πραγματικές, ή επειδή τίποτα δεν μου φαίνεται πιο πληκτικό από το διαδικτυακό φλερτ ή σεξ (ο αργεντίνος φίλος μου προσπαθούσε να με παρασύρει σε διάφορες εικονικές διαχύσεις, στις οποίες εγώ αντιδρούσα ως εικονικό ούφο).

Προδότρες λέξεις: στα Νέα του Σαββατοκύριακου (του προηγούμενου πάντα) διαβάζω για τα καινούργια μυθιστορήματα της Σώτης Τριανταφύλλου και του Αλέξη Σταμάτη. Και τα δύο εκτυλίσσονται στην Αμερική. Με ξαφνιάζει η φράση του Τατσόπουλου για την Τριανταφύλλου: «τσαλαβουτάει με την ίδια άνεση σε οιανδήποτε θεματογραφία, τόσο εγχώρια όσο και αλλοδαπή». Αναρωτιέμαι πώς του ξέφυγε το κακόγουστο «τσαλαβουτάει», που στα ελληνικά μάλλον αρνητική κρίση υπαινίσσεται, προχειρότητα κυρίως. Το ίδιο άκομψη μου φαίνεται και η «σαρανταεννιάχρονη καμπούρα» της συγγραφέως. Άμα σε παινεύουνε έτσι, τι άλλο θέλεις… Όσο για το αν βάζει κανείς έλληνες ή αλλοδαπούς ήρωες σε μυθιστορήματα που εκτυλίσσονται στο εξωτερικό, μεγάλη κουβέντα ανοίγουμε και δεν την ξεπετάμε με το ποιος «τσαλαβουτάει» καλύτερα… Ξαναβγήκε πρόσφατα ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, Η εφεύρεση του Μορέλ του Αδόλφο Μπιόυ Κασάρες. Παρεμπιπτόντως, ο Κασάρες (Μπιόυ για τους ισπανόφωνους, που χρησιμοποιούν συνήθως το πρώτο από τα επώνυμα) δεν έμεινε απλώς παντρεμένος όλη του τη ζωή με την ίδια γυναίκα, η γυναίκα αυτή ήταν η Σιλβίνα Οκάμπο, μία από τις καλύτερες ισπανόφωνες συγγραφείς και μία από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της πιο λαμπρής περιόδου της αργεντίνικης λογοτεχνίας. Πάμπλουτη, ισότιμη συνομιλήτρια του Μπόρχες και ίσως πιο ταλαντούχα από τον γοητευτικό και κατά κάμποσα χρόνια νεότερό της Κασάρες.

Παρασκευή απόγευμα ετοιμάζω τη σακούλα σκουπιδιών και ξεφυλλίζω μια τελευταία φορά τις εφημερίδες για να δω μήπως κάτι μου ξέφυγε. Σήμερα βγήκανε ήδη οι σαββατιάτικες και αύριο, Σάββατο, θα βγουν οι κυριακάτικες εφημερίδες…

 

6 Σχόλια