Archive for Οι άλλοι

Χώμα

Στο γραμματοκιβώτιό μου βρίσκω μια επιστολή… Σε μικρές σελίδες κομμένες από κάποιο σημειωματάριο, με την αβέβαιη καλλιγραφία του Η.Μ., διαβάζω την εξομολόγησή του. Καμιά φορά, οι ερωτικές επιστολές χάνουν το δρόμο για τον πραγματικό τους παραλήπτη και παίρνουν άλλους, πιο στοργικούς, πιο ασφαλείς, λιγότερο απειλητικούς ίσως. Γίνονται εξομολογήσεις σ’ ένα φίλο. Μπορεί κι αυτό όμως να είναι ένα παιχνίδι μόνο. Ένα παιχνίδι γοητείας.

Απ’ την επιστολή του αντιγράφω ένα απόσπασμα, που συμπυκνώνει αναδρομικά την ερωτική συνάντηση:

«… φεύγοντας άφηνε πίσω της μια λεπτή γραμμή χώματος, την πρόσεξα καθώς στεκόμουν στην εξώπορτα, ακουμπισμένος στο κούφωμα, ενώ εκείνη περίμενε να ανέβει το ασανσέρ, σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα αμηχανίας, νωχέλειας και εκπληρωμένης επιθυμίας, ήταν ένα μακρόστενο βουναλάκι που ξεκινούσε ανάμεσα στα πόδια μου και έφτανε μέχρι τα δικά της, έφτασε ο θάλαμος, μου έστειλε ένα φιλί φέρνοντας το χέρι στο στόμα της, άνοιξε την πόρτα και χάθηκε. Μπήκα κι εγώ στο σπίτι. Παντού από τον προθάλαμο μέχρι την κουζίνα, το ψυγείο ως τον νεροχύτη, το σαλόνι και την πολυθρόνα όπου καθόταν, στο υπνοδωμάτιο και γύρω από το κρεβάτι, μέχρι το μπάνιο και μπροστά στη βιβλιοθήκη υπήρχαν διάδρομοι από μια λεπτή γραμμή χώματος, μια συνεχιζόμενη ροή, αλλού έβλεπες δύο αναχώματα να τέμνονται, αλλού να προχωρούν παράλληλα και να γυρίζουν πίσω απότομα, όλη αυτή την ώρα στις μετακινήσεις της άφηνε πίσω της μια λεπτή γραμμή χώματος, σκεφτόμουν πως αν άνοιγα τα παράθυρα θα φυσούσε ο αέρας και θα το σκόρπιζε, θα χάνονταν οι διαδρομές της, μια λεπτή γραμμή νοτισμένου χώματος».

Δεν θα απαντήσω στην επιστολή του. Ωστόσο ήθελα πολύ να τον ρωτήσω κάτι… Ξαναδιαβάζω το απόσπασμα και συλλογίζομαι το χώμα. Σύμβολο άραγε ποιου πράγματος;

Advertisements

Comments (1)

Ο ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

Image Hosted by ImageShack.us

Στο Hotel Memory αυτή τη φορά έχουμε καλεσμένους… Λόγω γιορτών… Η δική μου καλεσμένη είναι η Μαρουλίτα και το κείμενό της κατοικεί στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που στην πόρτα του γράφει το όνομά μου…. Ευτυχώς, γιατί εγώ είμαι εξαφανισμένη από την μπλογκόσφαιρα και δεν γράφω λέξη, εδώ τουλάχιστον… Την ευχαριστώ ξανά λοιπόν… Τη συνέχεια του κειμένου θα τη βρείτε εδώ κι εδώ… (Εδώ έβαλα και τη δική της εικόνα για το κείμενο…)

Ο ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ

Κουτιά. Καφέ κουτιά από χαρτόνι. Κάθε βράδυ εδώ και μέρες κοιμάμαι και ξυπνάω με τη μυρωδιά από καφέ γκοφρέ χαρτόνι. Αυτά που χρησιμοποιούν για να βάζουν τα τενεκεδάκια με γάλα εβαπορέ. Αυτά που βάζουν μέσα τηλεοράσεις τυλιγμένες σε εκείνο το άλλο διαφανές πλαστικό πράγμα με τις φούσκες που κανείς δεν ξέρει πώς το λένε, αλλά όλοι τρελαίνονται να τις σπάνε. Ή τρελαίνονται από τα νεύρα τους όταν οι άλλοι τις σπάνε, εξαρτάται από τα κέφια και την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Αυτά τα κουτιά που στοιβάζουν οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ έξω στο δρόμο τις ημέρες παραλαβής. Και μετατρέπονται σε χαρτοπολτό μόλις βρέξει. Πόσες φορές τα μίσησα γι’ αυτό κι επειδή δεν χωρούσαν στον κάδο της ανακύκλωσης… Και να με τώρα ανάμεσα σε δεκάδες από δαύτα και κάθε μέρα να αναζητώ απεγνωσμένα κι άλλα, διαφόρων διαστάσεων και ανθεκτικότητας, για να χωρέσω ό,τι έχω και δεν έχω μαζέψει στα 8 χρόνια που ζω σ’ αυτό το σπίτι…

ΥΓ. Υπόσχομαι να επιστρέψω συντόμως κι εγώ… Κατά τα άλλα, για πρώτη φορά κατάφερα να στολίσω το σπίτι μου για τα Χριστούγεννα… Κάτι είναι κι αυτό! 

6 Σχόλια