Archive for Νοέμβριος, 2007

Χώμα

Στο γραμματοκιβώτιό μου βρίσκω μια επιστολή… Σε μικρές σελίδες κομμένες από κάποιο σημειωματάριο, με την αβέβαιη καλλιγραφία του Η.Μ., διαβάζω την εξομολόγησή του. Καμιά φορά, οι ερωτικές επιστολές χάνουν το δρόμο για τον πραγματικό τους παραλήπτη και παίρνουν άλλους, πιο στοργικούς, πιο ασφαλείς, λιγότερο απειλητικούς ίσως. Γίνονται εξομολογήσεις σ’ ένα φίλο. Μπορεί κι αυτό όμως να είναι ένα παιχνίδι μόνο. Ένα παιχνίδι γοητείας.

Απ’ την επιστολή του αντιγράφω ένα απόσπασμα, που συμπυκνώνει αναδρομικά την ερωτική συνάντηση:

«… φεύγοντας άφηνε πίσω της μια λεπτή γραμμή χώματος, την πρόσεξα καθώς στεκόμουν στην εξώπορτα, ακουμπισμένος στο κούφωμα, ενώ εκείνη περίμενε να ανέβει το ασανσέρ, σε εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα αμηχανίας, νωχέλειας και εκπληρωμένης επιθυμίας, ήταν ένα μακρόστενο βουναλάκι που ξεκινούσε ανάμεσα στα πόδια μου και έφτανε μέχρι τα δικά της, έφτασε ο θάλαμος, μου έστειλε ένα φιλί φέρνοντας το χέρι στο στόμα της, άνοιξε την πόρτα και χάθηκε. Μπήκα κι εγώ στο σπίτι. Παντού από τον προθάλαμο μέχρι την κουζίνα, το ψυγείο ως τον νεροχύτη, το σαλόνι και την πολυθρόνα όπου καθόταν, στο υπνοδωμάτιο και γύρω από το κρεβάτι, μέχρι το μπάνιο και μπροστά στη βιβλιοθήκη υπήρχαν διάδρομοι από μια λεπτή γραμμή χώματος, μια συνεχιζόμενη ροή, αλλού έβλεπες δύο αναχώματα να τέμνονται, αλλού να προχωρούν παράλληλα και να γυρίζουν πίσω απότομα, όλη αυτή την ώρα στις μετακινήσεις της άφηνε πίσω της μια λεπτή γραμμή χώματος, σκεφτόμουν πως αν άνοιγα τα παράθυρα θα φυσούσε ο αέρας και θα το σκόρπιζε, θα χάνονταν οι διαδρομές της, μια λεπτή γραμμή νοτισμένου χώματος».

Δεν θα απαντήσω στην επιστολή του. Ωστόσο ήθελα πολύ να τον ρωτήσω κάτι… Ξαναδιαβάζω το απόσπασμα και συλλογίζομαι το χώμα. Σύμβολο άραγε ποιου πράγματος;

Advertisements

Comments (1)

Το μυστικό του Πύργου

Θα σου πω ένα μυστικό, το μυστικό μου, είπε η Όλγα στον Κ. Είναι μια ιστορία που την ξέρουν όλοι, καθόλου κρυφή, το αντίθετο, τη συζητάνε στις γωνίες των δρόμων, την ψιθυρίζουν πίσω από την πλάτη μου κάθε πρωί που βγαίνω στο χωριό για ψώνια, τη σχολιάζουν σηκώνοντας τα φρύδια τους ή πλαταγίζοντας τα χείλη τα απογεύματα, όταν πίνουνε τσάι στο σαλονάκι τους. Μια ιστορία που θα μπορούσες να τη μάθεις κάποια νύχτα, στο μπαρ, πάνω από ένα ποτήρι μπύρα, από έναν οποιονδήποτε πελάτη, μισομεθυσμένο. Κι όμως κανένας άλλος, μόνο εγώ, κανένας άλλος δεν μπορεί να σου πει το μυστικό μου. Καταλαβαίνεις; Για να σ’ το πω, πρέπει να σου μιλάω ώρες, είσαι διατεθειμένος να μ’ ακούσεις; Ο Κ. την κοίταξε αλλά δεν έδωσε απάντηση και η Όλγα συνέχισε. Πρέπει να κάτσεις εδώ δίπλα μου και να μου δώσεις όλο το χρόνο που χρειάζομαι. Δεν θα ’ναι εύκολο. Πρέπει να βρω μία μία τις λέξεις. Θα πάρει χρόνο και ίσως να είναι οδυνηρό. Γιατί, όσο κι αν σου φανεί παράξενο, ποτέ και σε κανέναν άλλον πριν δεν έχω πει το μυστικό μου. Ίσως γιατί προτού εμφανιστείς εσύ εδώ, εγώ δεν είχα μυστικό. Είναι ωραίο να έχεις μυστικά. Να αποφασίζεις αν θα τα κρατήσεις φυλαγμένα μέσα σου ή θα τα μοιραστείς με τον Άλλο. Κι αναρωτιέμαι, αν τώρα σου διηγηθώ την ιστορία μου, θα χάσω άραγε το μυστικό μου; Τα μυστικά δεν χάνονται ποτέ, είπε ο Κ. επιτέλους, τα μυστικά μένουνε πάντοτε δικά μας. Η Όλγα άρχισε τότε να μιλά για ώρα και διηγήθηκε όλη την ιστορία της. Αφού την άκουσε, ο Κ. της ζήτησε να χορέψουν και χόρεψαν μέχρι που σωριάστηκαν στο πάτωμα από την εξάντληση. Μετά την ευχαρίστησε για όλες τις λέξεις που μοιράστηκε μαζί του κι έφυγε.

Αυτή τη συζήτηση η Όλγα και ο Κ. δεν την έκαναν στον «Πύργο». Η Όλγα βέβαια του είπε την ιστορία της. Στην παράσταση Ποιος είναι ο κύριος Κέλερμαν και γιατί λέει όλα αυτά τα βρωμερά πράγματα για μένα; του Μιχαήλ Μαρμαρινού, η Όλγα και ο Κ. χόρεψαν κιόλας κάποια στιγμή για πολλή ώρα. Και στο τέλος, ο Κ. την ευχαρίστησε για τον κόπο που έκανε να μαζέψει όλες αυτές τις λέξεις. Στο θέατρο Θησείον, να το δείτε.

Σχολιάστε

Το υπνωτικό

                                                                             Image Hosted by ImageShack.us

Τα βράδια ακουμπά στο κομοδίνο της ένα γεμάτο ποτήρι νερό. Από έγνοια προφανώς πως θα ξυπνήσει μες στη νύχτα διψασμένη. Αν δεν το κάνει και τη νύχτα ξυπνήσει πράγματι διψασμένη, πηγαίνει στην κουζίνα, πίνει νερό από το μπουκάλι και επιστρέφει στο κρεβάτι της μ’ ένα γεμάτο ποτήρι που το ακουμπά στο κομοδίνο. Σκέφτεται πως αργότερα ίσως ξαναδιψάσει. Όμως τις περισσότερες φορές, όταν ξυπνά τη νύχτα, έχει  ξεχάσει πως έχει βάλει ήδη το ποτήρι πλάι της, σηκώνεται, πηγαίνει στην κουζίνα, πίνει νερό από το μπουκάλι, επιστρέφει στο κρεβάτι. Εδώ και δυο βδομάδες το ίδιο γεμάτο ποτήρι βρίσκεται στο κομοδίνο πλάι της. Δεν το ανανεώνει, δεν το επιστρέφει στην κουζίνα το πρωί. Το κοιτά κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί και νιώθει την πλασματική ασφάλεια πως το ποτήρι είναι εκεί, πως, αν διψάσει, μια κίνηση θα είναι αρκετή για να σβήσει η δίψα της. Αυτό βοηθά να έρθει γρήγορα ο ύπνος. Τη νύχτα όταν ξυπνάει διψασμένη, πηγαίνει κατευθείαν στην κουζίνα, πίνει φρέσκο νερό απ’ το ψυγείο ή τη βρύση. Τελικά, το ποτήρι είναι μονάχα ένα είδος υπνωτικού, μια κατευναστική βεβαιότητα πως η αιφνίδια επιθυμία είναι εφικτό να ικανοποιηθεί. Τις τελευταίες μέρες, στην επιφάνεια του νερού πλέουν πνιγμένα έντομα και κόκκοι σκόνης. Πριν κοιμηθεί κοιτάζει το ποτήρι, ξέρει ότι ποτέ δεν πρόκειται να το πιει, κι όμως η χαλαρωτική του παρουσία την οδηγεί γλυκά και τρυφερά στον ύπνο.

 

Υ.Γ.: Η εικόνα είναι ένα από τα 5.500 περίπου έργα που έχει ζωγραφίσει ο Peter Dreher και αποτελούν το εν εξελίξει έργο του «Tag um Tag ist guten Tag» (Μέρα με τη μέρα είναι μια καλή μέρα). Ο Dreher ζωγραφίζει σχεδόν καθημερινά το ίδιο αυτό ποτήρι, στην ίδια θέση διατυπώνοντας έτσι ένα υποβλητικό σχόλιο για την επανάληψη και το πέρασμα του χρόνου. Ένα μέρος από το έργο αυτό μπορείτε να δείτε μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου στην Destroy Athens, την 1η Μπιενάλε της Αθήνας.

7 Σχόλια

Η επιτομή του εφιάλτη

Χτες το βράδυ είδε ένα φρικτό εφιάλτη. Στην πραγματικότητα, κοιμόταν στον καναπέ του σαλονιού γιατί στο κρεβάτι της κοιμόντουσαν οι γονείς της. Στο όνειρο κοιμόταν στο κρεβάτι της και ονειρευόταν ότι έβλεπε έναν εφιάλτη. Στον δεύτερο εφιάλτη κοιμόταν στο κρεβάτι κάποιου προηγούμενου σπιτιού της και έβλεπε έναν εφιάλτη. Προχωρώντας έτσι, έφτανε στο κρεβάτι της παιδικής της ηλικίας, όπου εννοείται πως έβλεπε έναν εφιάλτη. Τελικά, εφιάλτης δεν υπήρχε παρά μονάχα η αίσθηση του ανθρώπου που βλέπει έναν εφιάλτη. Η ταχυκαρδία και η αγωνιώδης πλην μάταιη προσπάθεια να ξυπνήσει. Επ’ άπειρον.

Comments (1)