Archive for Φεβρουαρίου, 2007

Πέντε αλήθειες

Απαντώντας στις προσκλήσεις της Μαρουλίτας και της passer-by, αλλά και στην ανεπίσημη του Σάρτα, επιστρέφω κι εγώ συμμετέχοντας στο παιχνίδι με τις πέντε αλήθειες. Εξάλλου ήθελα πολύ να το κάνω διαβάζοντας τις αλήθειες των άλλων. Ιδού λοιπόν:

1. Μία από τις πιο αγαπημένες ενασχολήσεις της παιδικής μου ηλικίας ήταν να στολίζομαι με διάφορα πανιά, να κάθομαι απέναντι από τον καθρέφτη και να μιλάω μόνη μου. Έτσι άρχισα να λέω ιστορίες στον εαυτό μου, προκειμένου να διασκεδάσω το είδωλό μου και να το κάνω ομορφότερο. Με λίγη εξάσκηση κατάφερα να διαχωριστώ πλήρως και ενώ εγώ έλεγα τις ιστορίες μου, το είδωλο επιδιδόταν στο σχολιασμό τους με διάφορες γκριμάτσες. Έχω περάσει ώρες έτσι. Αν και συνήθως κάτι τέτοια εξομολογούνται για την παιδική τους ηλικία οι ηθοποιοί, δεν έγινα ηθοποιός επειδή ήμουν πεπεισμένη ότι έχω απαίσια φωνή. Απέναντι από τον καθρέφτη όμως σφυρηλατήθηκαν δύο από τις βαθύτερες πεποιθήσεις μου: ότι οι άνθρωποι γίνονται ομορφότεροι όταν λένε ή ακούνε ιστορίες και ότι στην πραγματικότητα είμαι δύο άνθρωποι, ένας που μιλάει κι ένας που ακούει ή ένας που πράττει κι ένας που βλέπει. Η πρώτη με έχει κάνει φανατική αναγνώστρια και μοναδική γλωσσοκοπάνα, αλλά και λόγω εξάσκησης καλή αφηγήτρια. Η δεύτερη είναι η πηγή του εσωτερικού μου διχασμού. Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές της ζωής μου, υπάρχει ένα δεύτερο ανθρωπάκι που βλέπει το πρώτο να δυστυχεί. Είμαι ευγνώμων ωστόσο που σε μερικές από τις καλύτερες στιγμές, έχω καταφέρει να είμαι ένας άνθρωπος, έστω και με πολλά πρόσωπα, και πολύ σπανιότερα να απολέσω κάθε πρόσωπο, κάτι που υπήρξε ακόμη απολαυστικότερο.

2. Τον τελευταίο καιρό έχω ξετρελαθεί με τη μαστίχα, με τη γεύση της και τη μυρωδιά της. Έχω αποκτήσει διάφορα προϊόντα με άρωμα μαστίχας, κρέμες προσώπου και σώματος, στοματικό διάλυμα, γενικά μου φαίνεται πολύ συγκινητικό ένα σώμα ή ένα στόμα που ευωδιάζει μαστίχα, και ιδιαιτέρως ορεκτικό. Το καλύτερο πρωινό που θα ήθελα να μου προσφέρει κάποιος αυτό τον καιρό θα ήταν φρέσκα σύκα ψημένα στο γκριλ με λίγη μαστίχα και μερικές φέτες πολύ καλό προσούτο, ή χαμόν σερράνο. Εννοείται και ζεστό φρυγανισμένο ψωμί. Και σαμπάνια. Στη Χίο έχω πάει τρεις φορές μέχρι σήμερα και νομίζω πως θα μου άρεσε πολύ να ξαναπάω μια εποχή που να μυρίζουν τα μαστιχόδεντρα και ο αέρας να μου φέρνει το άρωμά τους. Αν γίνεται αυτό βέβαια, όχι το να πάω, αλλά το να μυρίζουν τα μαστιχόδεντρα…  

3. Παρά τη μαστίχα ωστόσο, τις γεύσεις και τις μυρωδιές, η αίσθηση που οδηγεί μεγάλο μέρος του βίου μου είναι η αφή. Με βάση την υφή των υφασμάτων αγοράζω ρούχα. Εκτιμώ πολύ συχνά τα πράγματα βάσει της αίσθησης που δίνουν όταν τα αγγίζεις και πολλές φορές δεν έχω καταφέρει να αντισταθώ σε έναν άνθρωπο μόνο και μόνο εξαιτίας ενός τρυφερού δέρματος. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά ενίοτε έχω αποφύγει και τη φιλία ακόμη με ανθρώπους που δεν μου γεννούσαν την επιθυμία να τους αγγίξω. Με τα χρόνια έχω αποκτήσει πέραν της ψύχωσης μου με την αφή και τις ικανότητες ενός πραγματικού dégustateur του αγγίζειν. Ένα από τα πράγματα για τα οποία αισθάνομαι ιδιαιτέρως τυχερή είναι που δεν απέκτησα κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου ακμή· φοβάμαι ότι δεν θα άντεχα τον εαυτό μου. 

4. Λατρεύω τις στιγμές των επιφανίων, των αποκαλύψεων για τον εαυτό σου που συμβαίνουν εντελώς απρόσμενα και σε χτυπάνε κατευθείαν στην καρδιά. Μου έχουν συμβεί κάμποσες τέτοιες στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι, και κάποιες άλλες μιλώντας με ανθρώπους. Η τελευταία μού συνέβη πρόσφατα κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με φίλους σε κάποιο μπαρ της περιοχής του Γκαζιού. Συνοψίζοντας μία από τις πολλές κουβέντες που άνοιξαν εκείνο το βράδυ, ο Ν. είπε πως από τους τρεις της συντροφιάς εγώ φαίνεται να είμαι η πιο συμφιλιωμένη με την οριστική απώλεια. Ποτέ πριν δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο για τον εαυτό μου, αλλά η φράση του χτύπησε στόχο και τη σκεφτόμουν για πολλές μέρες. Θαρρώ πως έχει δίκιο· δεν δένομαι με πράγματα, αυτό εξάλλου ήταν και το θέμα της κουβέντας μας, και παρ’ όλο που έχω θρηνήσει πολύ για οριστικές απώλειες, ζω εδώ και πολλά χρόνια με τη συνείδηση ότι είμαστε επιζήσαντες οριστικών απωλειών. Επιπλέον, εκτιμώ ιδιαιτέρως τη μνήμη και είμαι απολύτως βέβαιη πως ό,τι αγαπήσαμε ζει ισοβίως μέσα μας και, κατά κάποιον τρόπο έστω, ποτέ δεν χάνεται.

5. Είμαι εξαντλητικός άνθρωπος και με τις δύο έννοιες της λέξης. Πολλές φορές είμαι τόσο σβούρα και τόσο πληθωρική που οι άλλοι άνθρωποι κουράζονται μαζί μου. Από την άλλη εξαντλώ τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, φιλικές ή ερωτικές, δεν έχω στρατηγικές συντήρησης, ούτε την ελάχιστη σύνεση ή αυτοσυγκράτηση. Πέφτω όπως λένε με τα μούτρα. Ελπίζω πάντως ότι κάπου σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν τον ζαλίζουν οι σβούρες.

Image Hosted by ImageShack.us

Όσο κι αν έψαξα μεταξύ των ανθρώπων των οποίων τις αλήθειες θα ήθελα να διαβάσω, δεν βρήκα κανέναν που να μην έχει παίξει σ’ αυτό το παιχνίδι. Οπότε απευθύνω την πρόσκληση σε όποιον θελήσει να ανταποκριθεί. Αρκεί να δώσει ένα σήμα για να τον διαβάσω. Και υπόσχομαι να ξαναγράψω σύντομα.

ΥΓ. Μετά από ένα πιο προσεκτικό ψάξιμο, ανακάλυψα ότι ο tifoeus μάλλον δεν έχει παίξει στο παιχνίδι. Αν έχει κέφι λοιπόν, τον προσκαλώ…

12 Σχόλια