Ιδιωτικό και δημόσιο

Όποιος κρατά ένα μπλογκ (εδώ το ρήμα με την έννοια του «κρατάω ημερολόγιο») ακροβατεί παράξενα μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου. Ακροβατεί μάλιστα και προς τις δύο κατευθύνσεις… Μπορεί να μιλά δημόσια για πράγματα ιδιωτικά ή ιδιωτικά για πράγματα δημόσια. Δηλαδή, ο συγγραφέας του μπορεί να μιλάει για τους έρωτές του και την προσωπική του ζωή κοινοποιώντας τα στον οποιονδήποτε άγνωστο που μπορεί να βρεθεί στη σελίδα του, πολύ συχνά και εντελώς τυχαία, ή να εκφράζει την προσωπική του γνώμη για  ένα βιβλίο, μια ταινία, ένα κοινωνικό ή πολιτικό γεγονός, ένα περιοδικό ή ένα δημόσιο πρόσωπο, όπως θα την εξέφραζε σε μια παρέα φίλων του και ενίοτε παραβιάζοντας κάποιους από τους κανόνες του δημόσιου λόγου. Υπάρχει ένα παράδοξο σε όλο αυτό. Τα ημερολόγια του παλιού καλού καιρού ήταν κάτι που οι συγγραφείς του το κρατούσαν κρυφό, ή φαντασίωναν τη δημοσιοποίησή του σε κάποιο μακρινό μέλλον ή το προόριζαν συνειδητά ή υποσυνείδητα για κάποιον οικείο αναγνώστη. Τα σημερινά ηλεκτρονικά ημερολόγια αναρτώνται άμα τη συγγραφή τους σε ένα χώρο δημόσιο, προσφέρονται σε περισσότερα ή λιγότερα βλέμματα και προκαλούν άμεσες αντιδράσεις. Προφανώς αυτό δεν αφήνει ανεπηρέαστη τη γραφή τους.

Όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μπλογκ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου στην Αργεντινή, με απασχόλησε περισσότερο η πρώτη όψη αυτής της έκθεσης, οι λόγοι που οι άνθρωποι γράφουν πράγματα τόσο προσωπικά τους και τα μοιράζονται με τόση ευκολία με αγνώστους. Αυτό υπήρξε τότε και η αφορμή για μια έντονη συζήτηση με τον Αθήναιο, ο οποίος μάλιστα σε σχόλιο πρόσφατου ποστ του τη χαρακτήρισε τρικούβερτο καβγά. Για μένα δεν ήταν έτσι, ίσως γιατί ο προβληματισμός μου δεν εμπεριείχε κάποια αξιολογική κρίση, τουλάχιστον όχι γενικά. Προσπαθούσα απλώς να του αποσπάσω μια απάντηση σε μια απλή ερώτηση και μάλιστα με αφορμή κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα αυτού του είδους: Γιατί άνθρωποι έξυπνοι, πολύ συχνά καλλιεργημένοι, κατά πάσα πιθανότητα κοινωνικοί, νιώθουν την ανάγκη να εκθέσουν τα προσωπικά τους σε ένα κοινό αγνώστων; Και γιατί αυτοί οι άγνωστοι νιώθουν την ανάγκη ή την επιθυμία να τα διαβάσουν; Δεν έχω κάτι ενάντια στην έκθεση, ίσα ίσα το αντίθετο, μου φαίνεται όμως πως είναι μια χειρονομία της οποίας το βάρος αλλά και το κόστος θα πρέπει να είναι έτοιμος να αναλάβει ο εκτιθέμενος. Πιστεύω ακόμη πως υπάρχει μια διάκριση ανάμεσα στο προσωπικό και το ιδιωτικό, ανάμεσα σ’ αυτόν που με αναγκάζει να σκύψω για να δω από την κλειδαρότρυπα την ιδιωτική του ζωή κι αυτόν που με υλικό ακριβώς αυτή τη ζωή καταφέρνει να με γοητεύσει, να με κάνει να γελάσω ή να συγκινηθώ, κάτι που πετυχαίνει συχνά ο φίλος μου ο Αθήναιος αλλά και κάμποσοι άλλοι.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, διάφορα γεγονότα, προσωπικά ή μη, με έκαναν να σκεφτώ περισσότερο τη δεύτερη μορφή της έκθεσης. Τι γίνεται όταν εγώ γράφω ότι μια μετάφραση μου φαίνεται κακή και ο μεταφραστής που το διαβάζει μου απαντά ζητώντας μου το λόγο, εν προκειμένω ευγενικά, για την υπερβολικά αρνητική μου κρίση; Τι γίνεται όταν κάποιος σατιρίζει ένα δημόσιο πρόσωπο; Όταν κάποιος χλευάζει έναν εκδότη; Ποιες θα είναι οι συνέπειες αν εγώ γράψω αύριο ότι το καινούργιο βιβλίο του τάδε συγγραφέα είναι μάπα; Θα μπορεί να μου κάνει μήνυση; Θα με καλέσει σε απολογία; Θα έχει αυτό συνέπειες στη δουλειά μου;

Τα μπλογκ γίνονται μόδα και εμένα οι μόδες με τρομάζουν λίγο. Διάφοροι ασχολούνται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με αυτά. Θετικά κι αρνητικά. Όμως έχω την εντύπωση πως επικρατεί μια σύγχυση. Τα μπλογκ δεν είναι δημοσιογραφία, ακόμη κι όταν κάποια κείμενα έχουν τη μορφή άρθρων ή σχολίων ή κριτικών που θα μπορούσες να δεις σε οποιοδήποτε έντυπο. Γιατί η δημοσιογραφία δεν είναι ένας άνθρωπος που γράφει τη γνώμη του, είναι ένας θεσμός με πολλή συγκεκριμένη λειτουργία σε μια κοινωνία. Δεν είναι η ασυδοσία αυτό που κυρίως διαφοροποιεί τον μπλόγκερ από το δημοσιογράφο, πέρα από πολλά άλλα, είναι και το γεγονός ότι είναι πολύ πιο ανυπεράσπιστος, ότι δεν απολαμβάνει την προστασία και το κύρος του θεσμού.

Αυτές τις μέρες σκέφτομαι πως ίσως θα ήταν καλύτερα να εκπληρώσω την πρόβλεψη του φίλου μου του Αθήναιου και να αρχίσω να γράφω στο μπλογκ αποκλειστικά και μόνο τα προσωπικά μου, δεν με ενδιαφέρει όμως, και σ’ αυτή την περίπτωση θα προτιμήσω να το κλείσω. Όμως ας μην τρελαινόμαστε κιόλας… Έχω μερικές δεκάδες γνωστών και φίλων στους οποίους με μεγάλη άνεση μπορώ να πω ότι ο Χ. είναι μαλάκας και σούργελο ή να του ασκήσω την πιο ανελέητη αρνητική κριτική. Αυτό δεν έχει και πολύ μεγάλη διαφορά με το να το γράψω εδώ, αν και η αντίληψή μου για την κοσμιότητα δεν θα μου επέτρεπε να πω ότι κάποιος είναι μαλάκας ή σούργελο, ενώ θα μου επέτρεπε να κρίνω τη δουλειά του ή τη δημόσια παρουσία του. Αυτό είναι όλο κι όλο, όπως αν το έλεγα σε ένα καφενείο, θα μπορούσε να με ακούσει και να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει μαζί μου σιωπηλά η παρέα στο διπλανό τραπέζι.

Και στο τέλος τέλος οι μπλόγκερ δεν είναι συλλήβδην ούτε φρέσκιες, πρωτότυπες, αυθεντικές φωνές, ούτε πικρόχολοι αποτυχημένοι ούτε φθονεροί wannabe, είναι κανονικοί άνθρωποι όλων των ειδών και των ποιοτήτων, κάποιοι γράφουν καλά και κάποιοι κακά, κάποιοι εύστοχα και κάποιοι άστοχα, κάποιοι κόσμια και κάποιοι χυδαία. Καλό είναι να διατηρήσουν την ελευθερία της γνώμης τους, χωρίς εξωτερικές ή εσωτερικές ρυθμίσεις (πλην αυτών που ο καθένας επιβάλλει στον εαυτό του αφού και την όποια επιτυχία τους την αντλούν ο καθένας από τις προσωπικές του ιδιότητες, είτε θετικές είναι αυτές είτε αρνητικές). Αυτά προς το παρόν, γιατί τελευταία συμβαίνουν πράγματα που με κάνουν να μην ξέρω αν πρέπει να τρομάξω ή να γελάσω…

Advertisements

32 Σχόλια »

  1. Aθήναιος said

    Παραβίαση της ιδιωτικότητας για μένα είναι να είμαι σε σχέση ή να είμαι παντρεμένος και το έτερον ήμισυ να διαβάζει το μπλογκ μου, να τη βλέπω με το κινητό μου στο χέρι της και να τσαντίζεται που εγώ δεν επιτρέπω ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ν’αγγίζει το κομπιούτερ μου όπου κρατώ κείμενα και προσωπική αλληλογραφία κι ας μην γράφω τίποτε για το οποίο θα έπρεπε να «απολογηθώ».

    Το να γράψω για την τύπισσα που μου κράτησε τα βιβλία και να το διαβάσουν 100 άγνωστοι δεν μου λέει τίποτε, ίσως το χρειάζομαι κιόλας γιατί αυτά δεν λέγονται στους γνωστούς γιατί όλοι είμαστε δημόσια πρόσωπα για το περιβάλλον μας, τους γείτονες μας, την οικογένειά μας, τους συνεργάτες μας. Τα δικά τους μάτια μας κοιτάζουν και μας κρίνουν.

    Τώρα για το άλλο που λέτε το έχω σκεφτεί κι εγώ πολλές φορές. Δεν ξέρω αν θυμάστε μια φορά που σας είπα για τη μετάφραση που έχετε κάνει στη «1000η Πρώτη Νύχτα» του Θεόφιλου Γκωτιέ ότι μου έδωσε την εντύπωση ότι αυτό το κείμενο σας άρεσε κι εσάς πολύ και μου το επιβεβαιώσατε. Νομίζω πως ως αναγνώστης έχω μια αίσθηση για κάποια πράγματα σχετικά με τα βιβλία. Ας πούμε, μπορώ να κρίνω πότε μια μετάφραση είναι καλή. Μπορώ ΩΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ. Οπότε, αν γράψω στο μπλογκ μου κάτι αρνητικό για μετάφρασή σας θα πρέπει να αξιολογήσετε αυτή την κριτική μέσα στο context αλλά και να συνειδητοποιήσετε ότι την κριτική την κάνει ένας αναγνώστης που έχει άλλη αίσθηση από κάποιο συνάδελφό σας μεταφραστή και να μη θεωρήσετε ότι απειλείται η καρριέρα σας από το σχόλιο που έκανε κάποιος αναγνώστης στο μπλογκ το όπως ακριβώς ένα ανάλογο θετικό σχόλιο δεν θ’αποτελούσε για σας και το μέτρο της καταξίωσής σας!

    Έχετε δίκιο λοιπόν ότι το έχουμε χάσει. Το διαπίστωσα κι εγώ το καλοκαίρι με αφορμή την παράσταση της «Αντιγόνης» σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Ως κάποιος που βλέπει καμια 30ριά τουλάχιστον θεατρικές παραστάσεις το χρόνο, που έχει κάνει διδακτορικό στο Κing’s College του Καίμπρητζ oπου έχει ο Όλιβερ Τάπλιν το κεντρο Αρχαίου Δράματος, νομίζω πως κάποια αίσθηση για το είδος μου έχει δημιουργηθεί. Δεν ισχυρίζομαι ότι ξέρω ή ότι έχω μελετήσει το είδος, μιλάω για κάτι άλλο. Στην Ελλάδα της Πίστης, όταν πεις την άποψή σου ΩΕ ΘΕΑΤΗΣ ότι ο Βογιατζής για παράδειγμα δεν έπρεπε να κρατήσει το ρόλο του Κρεόντα για τον εαυτό του, αμέσως κάποιοι εξοργίζονται και σε κατηγορούν ότι συμπλέεις με το κατεστημένο της «γεωργουσοπούλειας» κριτικής. Excuse me?

    Σκέφτομαι λοιπόν το εξής. Ίσως οι διοργανωτές των διαφόρων εκδηλώσεων που πηγαίνω τουλάχιστον εγώ, συναυλίες και Όπερα στο Μέγαρο, ομιλίες αρχαιολογικού και ιστορικού περιεχομένου, κάποιες εκθέσεις ζωγραφικής και παρουσιάσεις βιβλίων, θα πρέπει να σκεφτούν μήπως ανακοινώνουν πως τις παραστάσεις τους, τις ομιλίες τους, τις εκδηλώσεις τους, θέλουν να τις παρακολουθούν μόνοι οι κριτικοί μουσικής,βιβλίων, τέχνης και μόνον αυτοί στη συνέχεια δικαιούνται να εκφέρουν άποψη για να κανονίσουμε και μεις την πορεία μας.

  2. flo said

    Δεν έχω δικό μου μπλογκ, αλλά θα ήθελα να πω τη γνώμη μου ως «περιπατητής». Η μπλοκόσφαιρα είναι μια ανοικτότητα, ευάλωτη στην κακία και στην καλοσύνη. Παρά τον ανοικτό και συμμετοχικό της χαρακτήρα παραμένει στη σφαίρα του ιδιωτικού. Το πρόβλημα προκύπτει όταν η διαχείρησή της χάνει αυτή τη διευρημένη ιδιωτικότητα και προσεγγίζει τη δημόσια σφαίρα είτε μέσα από τη δημοσιότητα είτε σε σχέση με τις δομές της εξουσίας. Η (λανθασμένη)αντιμετώπιση των μπλογκ ως δημοσιοποιημένων κειμένων, και γι’ αυτό δυνάμει απειλητικών, θέτει και το ζήτημα της ρύθμισης. Νομίζω ότι αυτό είναι λάθος. Όπως είναι ίσως λανθασμένη όλη αυτή η μεταφορά των μπλογκς στο έντυπο. Οτιδήποτε φεύγει από τη μπλογκόσφαιρα και μεταφέρεται στη δημόσια σφαίρα σταδιακά μετακυλά σε κάτι άλλο και υπόκειται στις ρυθμίσεις που διέπουν αυτό το είδος.
    Ίσως λόγω της ενασχόλησής μου με τη θεωρία να «κολλάω» σε ειδολογικούς προσδιορισμούς, αλλά ακόμη και αν ξεφύγουμε από τους ορισμούς και την «ουσία», οι επενέργειες και οι παρενέργειες αυτής της «μετακύλησης» κάτι δείχνουν. Εϊναι μεγάλη η συζήτηση, την παρακολουθώ πρόσφατα, οπότε ζητώ συγγνώμη αν επαναλαμβάνω γνωστά πράγματα.

  3. cyrusgeo said

    Όσο το μέσο παραμένει ελεύθερο, θα γράφεις ό,τι θέλεις. Όταν εκφράζεις την προσωπική σου άποψη κανείς δεν έχει δικαίωμα να σου ζητήσει το λόγο. Όταν κάνεις μια αξιολογική κρίση με την οποία κάποιος διαφωνεί, το πολύ-πολύ να σου ζητήσει να αιτιολογήσεις την άποψή σου. Και εννοείται ότι μπορείς να σατιρίσεις όποιο δημόσιο πρόσωπο θέλεις. Όποιος καταφεύγει σε μηνύσεις και απειλές για τέτοια πράγματα, είναι, πολύ απλά, φασίστας.

    Αν το μέσο «ρυθμιστεί», δηλαδή γίνει σαν τα μούτρα των εφημερίδων, τότε, πολύ απλά (και πάλι), θα πρέπει να βρούμε κάποιο άλλο μέσο — ή να τα λέμε μεταξύ μας με καφέ, τσάι, ποτό, φαγητό ή γλυκό.

  4. flo said

    cyrusgeo αυτή η «ρύθμιση» είναι το φάσμα της φρίκης…

  5. cp said

    Γράφω με τον ίδιο τρόπο που θα μιλούσα σε ένα χώρο όπως το γραφείο. Τα πολύ προσωπικά μου δεν έχουν θέση εκεί, ούτε και οι βαριοί χαρακτηρισμοί για συναδέλφους, προϊσταμένους κλπ, όμως δεν κρύβω και τη γνώμη μου, τα γούστα, τις απόψεις και τις αντιρρήσεις μου.

    Ενώ δεν εμπιστεύομαι τα μπλογκ για την ενημέρωση μου, τα θεωρώ πολύτιμη πηγή πληροφοριών τις οποίες θα προσπαθήσω να διασταυρώσω. Μεταφέρω και τις δικές μου, εννοειται, και ειναι στο χερι των αλλων να τις διασταυρωσουν με τη σειρα τους.

    Διαβάζω κυρίως γιατί οι καθημερινές ιστορίες, οι απορίες, οι τάσεις και οι απόψεις των μπλογκερς (παγκοσμίως) είναι , κατα τη γνωμη μου, πιο κοντα στην πραγματικότητα απ’ότι οι στήλες των περιοδικών ή η τηλεόραση. Γι’αυτο μ’ενδιαφερουν οι ιστορίες τους. Αν ο μέσος άνθρωπος είναι οπως στα περιοδικά, στις ειδήσεις και τα σίριαλ, τότε κατι εχω καταλαβει λάθος.

  6. Κυρια μου,πολυ ωραιο μπλογκ,το ανακαλυψα προσφατα.
    Και πολυ ωραιο ποστ!Συμφωνω απολυτως!
    Δεν καταλαβαινω που ειναι η ιδιωτικοτητα στο μπλογκιν.Στο οτι λες πραγματα προσωπικα σου;Μα δεν τα γραφεις πια σ’εκεινο το πολυτιμο βιβλιαρακι που καταχωνιαζες κατω απο το στρωμα να μην το βρει η μαμα.Το»δημοσιευεις»!Για να το διαβασει καποιος,μη γελιομαστε…Ο καθενας για τους δικους του λογους:αποδοχη,διασημοτητα(ουκ ολιγοι το βλεπουν ως γρηγορο δρομο για το συγγραφιλικι),επικοινωνια(ακομα κιαυτοι που βριζουν,επικοινωνουν..),επικοινωνια,επικοινωνια…(μεχρι μπουσουλας-οδηγος για νεους μπλογκερς με συστασεις πως να κανουν γνωστο το μπλογκ τους εχει δημοσιευτει σε εφημεριδα μεγαλης κυκλοφοριας…)
    Εχετε δει επιτυχια που εχουν τα»αστεια»μπλογκς;Απ’το να ψαχνεις στα βιβλιοπωλεια,να’το μπροστα σου τζαμπα!και μπορεις και να μιλησεις και κατευθειαν με το συγγραφεα!Μεγαλη υποθεση…Κιαν ο συγγραφεας ειναι και καποιο σχετικα γνωστο δημοσιογραφικο ονομα;Εκει να δεις χαρα αυτοι που τους κανει την τιμη να απαντα στα σχολια τους…Υπαρχει η ψευδαισθηση της αμεσοτητας και της διαντιδρασης που κανενα αλλο μεσο δεν εχει,συν το γεγονος οτι εισαι βολικα»κρυμμενος»πισω απ’τη «βιτρινα»σου…
    Ηταν επομενο οτι με το που διαδοθηκε τοσο πολυ,τα συνηθη κορακια που βλεπουν οτιδηποτε που μαζευει κοσμο ως πιθανη πηγη εκμεταλλευσης,μαζευτηκαν.Τι δουλεια ειχε να βγει εφημεριδα με αρθρα των μπλογκερς;Παει,ξεφυγε απο τον κοσμο του διαδικτυου και μπασταρδευτηκε.
    Ελπιζω παντως οτι το μακρυ χερι του νομου θ’αφησει ησυχη την ελευθερια της εκφρασης και θα ασχοληθει καποτε με τους πραγματικους κινδυνους για την κοινωνια…

  7. Π said

    Rayuela: Kαι τώρα εγώ τι να κάνω που ό,τι νομίζω για τα blogs στο έχω ήδη γράψει σε e-mails? Iδού αι βλαβεραί συνέπειαι της αλληλογραφίας!

  8. Rayuela said

    Θα προσπαθήσω να απαντήσω στον καθένα χωριστά και μάλλον σε περισσότερα από ένα σχόλια για να αποφύγω το σεντόνι.
    @ Αθήναιο: Εγώ, αγαπητέ, δεν μίλησα για παραβίαση της ιδιωτικότητας, αλλά για έκθεση του προσωπικού και του ιδιωτικού. Ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να γράφω ένα μπλογκ για τον κάθε τυχαίο και να μη θέλω να το διαβάσει ο καλός μου ή ο σύζυγός μου, αλλά ας μην το κουβεντιάσουμε αυτό. Έχουμε τόσο διαφορετική άποψη για την έκθεση σε οικείους και αγνώστους, και ας μείνουμε εδώ. Όσο για την κρίση περί των δημοσίων, το να διαφωνούμε, ενδεχομένως και να ξεκατινιαζόμαστε, στα μπλογκ, μπορεί να είναι από δημιουργικός διάλογος μέχρι ένδειξη κακού γούστου, αλλά πέραν τούτου ουδέν. Για τους παραέξω, το μόνο που λέω είναι ότι είναι διαφορετικό να γράψω σε μια εφημερίδα ότι δεν μου άρεσε η χ θεατρική παράσταση και διαφορετικό να το γράψω στο μπλογκ μου. Διαφορετικό από πλευράς κύρους, από πλευράς αναγνωσιμότητας, και από πλευράς προστασίας του γράφοντος από τις όποιες αντιδράσεις. Κατά τα άλλα, δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να σας απαγορέψει να πείτε τη γνώμη σας, είτε στο μπλογκ σας είτε σε ένα καφενείο, απλώς εσείς θα πρέπει να μπορείτε να αναλάβετε και τις συνέπειες, αν υπάρξουν και οι άλλοι να καταλάβουν ότι στην τελική ένα μπλογκ δεν είναι εφημερίδα.
    @ flo: Σε πολλά συμφωνώ μαζι σας, αν και η ανοιχτότητα μπορεί να ειδωθεί και ως κλειστότητα, είμαστε 2000 άνθρωποι που τα λέμε και τα διαβάζουμε μεταξύ μας. Όσο για τη σχέση με τους παραέξω (βλ. εκδοτικούς μηχανισμούς), κανείς δεν μπορεί να απαγορέψει τις «μετακυλίσεις», αφενός γιατί πολλοί απ’ αυτούς που γράφουν εδώ, είτε έχουν από πριν είτε αποκτούν εν συνεχεία δημόσιο βήμα ή εκδίδονται. Κι εμένα με ενδιαφέρουν πολύ οι ειδολογικοί προσδιορισμοί, αλλά χωρίς καμία κανονιστική διάθεση.

  9. Rayuela said

    Συνεχίζω:
    @ cyrusgeo: Αυτό που προσπάθησα μεταξύ άλλων να πω, είναι ότι τα μπλογκ δεν μπορούν να γίνουν εφημερίδες. Για λόγους θεσμικούς, λειτουργίας. Τα ζητήματα που τίθενται όμως με την ελευθερία έκφρασης και τις συνέπειες της είναι πολλά. Ας κάνουμε μια υπόθεση: ο Α. είναι υπάλληλος του υπουργείου εξωτερικών, όχι σημαντικό στέλεχος, απλός υπάλληλος. Διατηρεί ένα μπλογκ (επωνύμως ή ψευδωνύμως), όπου διατυπώνει τις απόψεις του για την εξωτερική πολιτική και διαφωνεί με τις κυβερνητικές επιλογές. Προφανώς και έχει το δικαίωμα να το κάνει, η πρόσληψή του στο υπουργείο δεν απαιτεί τη συμφωνία του με την εξωτερική πολιτική του κράτους. Αν τον απολύσουν γι’ αυτό, προφανώς υπάρχει πρόβλημα ελευθερίας της γνώμης. Αν όμως στο μπλογκ του γράφει ότι ο προϊστάμενός του παίρνει προμήθειες και είναι κλέφτης, τότε τι γίνεται; Τι αν αυτό είναι ψέμα και τι αν είναι αλήθεια; Και υπάρχει και μια τελευταία εκδοχή: ο Α. χρησιμοποιεί το μπλογκ του και τις προσωπικές του εμπειρίες απο το υπουργειο, για να γράψει ένα μυθιστόρημα, όπου ένας φανταστικός προϊστάμενος είναι κλέφτης ή πράκτορας… Κάθε περίπτωση απαιτεί άλλη αντιμετώπιση… Το να λέμε τη γνώμη μας, προϋποθέτει και το να αναλαμβάνουμε την ευθύνη της, αλλά επίσης το μέσον ξεφεύγει συχνά από τους κανόνες που διέπουν άλλα μέσα. Πάντως, μην ανησυχείτε, εφημερίδες δεν θα γίνουμε…
    @ cp: Συμφωνώ μαζί σας, ως προς το τι λέμε και πώς το λέμε, αλλά μάλλον γιατί εμείς οι δύο έχουμε παρόμοια αγωγή και αξίες. Όσο για την πραγματικότητα για την οποία μιλάτε, νομίζω πως το θέμα είναι μεγάλο και θέλει ξεχωριστή συζήτηση.

  10. Rayuela said

    Και τελειώνω:
    @ aurelia aurita: συμφωνούμε. Προφανώς και δεν υπάρχει ιδιωτικότητα στα μπλογκ, ενίοτε υπάρχει έκθεση του ιδιωτικού. Κι εγώ απλώς αναρωτιέμαι, γιατί κάποιος έχει ανάγκη να εκθέσει τους καυγάδες με τον σύντροφό του ή τις απιστίες του και να τις διαβάσουν πενήντα, εκατό ή χίλιοι άγνωστοι; Και προς θεού, δεν τον κρίνω αξιολογικά. Ωστόσο, θεωρώ ότι υπάρχει ένα μπέρδεμα, πολλοί νομίζουν πως έτσι γράφουν λογοτεχνία, ας πούμε, πράγμα που εξάλλου το νομίζουν και πολλοί συγγραφείς, έξω από τα μπλογκ. Η λογοτεχνία όμως απαιτεί μια περαιτέρω επεξεργασία του προσωπικού, και επιπλέον δεν γράφεται με εμπειρίες αλλά με λέξεις. Αυτά για το συγγραφιλίκι που λέτε… Ίσως να φταίει και η life-style δημοσιογραφία για όλα αυτά… Όσο για την επικοινωνία, ρωτώ απλώς: ποια ανάγκη μάς οδηγεί να αναζητάμε έτσι την επικοινωνία; Και πάλι χωρίς να το κρίνω… κοινωνιολογικά μιλώντας…
    @ π.: Ναι, κι εγώ ανέτρεξα στην αλληλογραφία μας γράφοντας αυτό το ποστ… Και ναι, είναι σημαντικό ότι μέσα από το συγκεκριμένο μέσον, έτυχε να γνωρίσουμε και κάποιους ενδιαφέροντες ανθρώπους, το αξιολογώ στα συν. Και τη δυνατότητα να μιλήσουμε για κάποια πράγματα που μας απασχολούν, και να μεταφράσουμε ποιήματα κτλ… Εγώ το βλέπω σαν μια διευρυμένη παρέα όπου ο καθένας σχολιάζει ό,τι του καπνίσει. Σαν να με κάλεσαν σε ένα πάρτυ και γνωρίζω κόσμο. Συμπαθητικό ή αντιπαθητικό, ενδιαφέροντα ή βαρετό… Αλλά σας τα έγραφα και στα μέιλ, από χαρακτήρα συνηθίζω να αναρωτιέμαι και κάτι παραπάνω για το καθετί που κάνω ή παρατηρώ να γίνεται… Εδώ όμως αυτό που με απασχολεί κυρίως είναι η μόδα των μπλογκ… Ας πούμε, σε πρόσφατη συνέντευξη του Νταλάρα, η δημοσιογράφος τού ζητά να σχολιάσει συζήτηση που έλαβε χώρα σε μπλογκ, πράγμα που δεν θα έκανε αν είχε ακούσει την κουβέντα (που σίγουρα έχει πολλάκις διαμοιφθεί) σε διπλανό τραπέζι σε καφενείο. Αυτό λοιπόν είναι νίκη του μέσου (επιτέλους μας άκουσαν, απέκτησε δύναμη η φωνή μας) ή εκμετάλλευση του μέσου (τα μπλογκ είναι μόδα, άρα ας πετάξουμε και τη λέξη μπλογκ μέσα στη συνέντευξή μας); Κι αυτό είναι ένα μάλλον συμπαθητικό παράδειγμα… Για να μην πάμε σε απολύσεις, μηνύσεις κτλ.

  11. cp said

    Ειχα διαβασει καπου οτι οι «επαγγελματίες» του ιντερνετ και των υπολογιστων γενικοτερα διαφωνουν με ολη αυτη την εξελιξη των μπλογκς σε μεσο προσωπικης εκφρασης και πολιτικου βηματος , γιατι κανονικα προκειται για μεσο διαδοσης πληροφοριων με το να «στελνουμε ο ενας στον αλλο» ενδιαφεροντα η σημαντικα λινκς και να προωθουμε την πληροφορια. Εγω παλι νομιζω οτι η εξελιξη και η προσαρμογη του εργαλειου στις αναγκες μας ειναι καλο πραγμα.

    Οσοι γραφουν πολυ προσωπικα στα μπλογκς, πιστευω οτι κανουν το ιδιο και στη ζωη τους, απλα αντι για πληκτρολογιο εχουν φλυτζανι με καφε . Πιστευω πως κανεις δεν αλλαζει προσωπικοτητα στα μπλογκς, παρα μονο αποκαλυπτει περισσοτερες πλευρές της.

    Οι ανθρωποι που ζουν γυρω μου (εκτος απο ανασφαλη, αβουλα θυματα του life-style ) δε μοιαζουν ΟΛΟΙ με τους ανθρωπους στις εκπομπες και τα σιριαλ, δεν πιστευουν ΟΛΟΙ οτι το καθε αστερακι (τι αστερακι, πεφταστερι πες καλυτερα) που βγαινει στην πιστα ειναι καλλιτεχνης, ουτε ντυνονται ΟΛΟΙ σαν τα μοντελα των περιοδικων.
    Αυτα που γραφονται στα μπλογκ εχουν ποικιλια’ μου δινουν σαφεστερη εικονα του τι πιστευει ο κοσμος για μερικα πραγματα.

  12. Rayuela said

    cp, συμφωνώ με όλα όσα λέτε, παρεμπιπτόντως μόλις τελείωσα τα προηγούμενα σχόλια είχα μια κατ’ ιδίαν συζήτηση σχετικά με τα αστέρια και τα πεφταστέρια και ποιος είναι και ποιος δεν είναι καλλιτέχνης. Εγώ έλεγα αυτό ακριβώς που λέτε κι εσείς εδώ. Το θέμα μου με την πραγματικότητα είναι γιατί μας έχει πιάσει όλους μια λύσσα με την πραγματικότητα, τι ακριβώς είναι αυτή η πραγματικότητα και διάφορα άλλα τέτοια. Για πραγματική ζωή μιλάνε και τα ριάλιτυ ας πούμε, κι ας είμαι σίγουρη ότι εμεις οι δυο θα συμφωνήσουμε πως δεν πρόκειται ακριβώς για πραγματικότητα. Αλλά ας μην επεκταθώ εδώ, ίσως με μια άλλη ευκαιρία… Το μόνο για το οποίο δεν είμαι βέβαιη είναι ότι όποιος εκτίθεται στα μπλογκ, εκτίθεται και με φλυτζάνι καφέ. Αλλά ότι δεν αλλάζει γενικώς προσωπικότητα, γι’ αυτό είμαι σίγουρη.

  13. Anonymous said

    Πολλές φορές, διαβάζοντας ένα blog, έχω κάνει τη σκέψη, αν το ίδιο που διαβάζω, θα το διάβαζα στην περίπτωση που το συναντούσα στη σελίδα μιας εφημερίδας για παράδειγμα. Και απάντηση δε μου έχω δώσει ακόμη. Και αυτό το λέω, γιατί, έχω διαβάσει (ιδίως στην αρχή) πράγματα που θα τα προσπερνούσα υπό άλλες συνθήκες. Κάτι σαν την έκπληξη και την περιέργεια του νεοφώτιστου δηλαδή: κατανοητό. Και αυτό, μάλλον έχει να κάνει με το «νέο» μέσο, και με τις όποιες προσδοκίες γεννάει. Αυτό που έχω σιγουρέψει πάντως, είναι ότι μιλάμε για ένα Λόγο που παράγεται Δημόσια, και ακόμη κι αν καταπιάνεται με αυστηρά ιδιωτικά/προσωπικά θέματα του γράφοντος, το πρόσωπό του παραμένει Δημόσιο, και άρα, ως τέτοιο και το αντιμετωπίζω. Τώρα, στο θέμα που θέτετε, στο γιατί κάνει κανείς ένα blog, και κυρίως, γιατί εκθέτει κομμάτια του βίου του προσωπικά, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, είναι «για να (τα) επικοινωνήσει». (Πώς, τι, γιατί, με ποιον, κλπ, νομίζω, ότι είναι ερωτήματα στα οποία μπορούν να δοθούν πολλές ερμηνείες και απαντήσεις, ανάλογα με το πώς το βλέπει ο καθείς, και το ποιας σχολής το θεωρητικό «οπλοστάσιο» κουβαλάει.) Αλλά, αυτή η ιδιότυπη νέα επικοινωνία, είναι νομίζω το κίνητρο. Και ξενίζει, όπως στην αρχή μας ξένισαν τα reality, και τώρα τα έχουμε συνηθίσει. Και την αισθάνομαι ακόμα ρευστή πολύ και εν εξελίξει, όπως ρευστό και άναρχο είναι και το μέσο που την φιλοξενεί. Οπότε, οι προβληματισμοί σας, και όλα αυτά που μιλάτε, μου ακούγονται λογικά, αρκεί να μη φρενάρουν κάτι που μάλλον σας αρέσει και γι’ αυτό βρίσκεστε κιόλας εδώ. Και αυτό το γράφω, γιατί σας αισθάνομαι κάπως μουδιασμένη, κάπως «κλειστή» σε σύγκριση με την προηγούμενη εποχή σας, αυτήν της αλλοδαπής, όπου μου φαινόσασταν πιο φυσική και αυθόρμητη. Αυτά τα κάπως ανάκατα είχα να πω. Ελπίζω να (τα) επικοινώνησα.

    τα σέβη μου

    Anonymous

  14. cp said

    Αντι για «πραγματικότητα», θα το ονομάσω «τάση» και «κοινή γνώμη».

    Οποιος εκτιθεται υπερβολικα στο μπλογκ αλλα οχι στη ζωή του, μαλλον δεν εχει καταλαβει τι σημαινει «ανωνυμια» στο διαδικτυο.

    Εγω δεν ειπα στο μπλογκ οτι η κορη μου εκανε πλαστικη στη μυτη οταν χωρισε για τεταρτη φορα, αλλα δεν το ειπα ουτε και στη γειτονισσα μου την Κικη , που την ξερω 17 χρονια και εχουμε μοιραστει τα παντα. Εβαλα μονο την αποψη μου για την πλαστική, τις σχεσεις και τις κορες. (Τυχαια παραδειγματα, αν εχει γραψει καποιος κατι παρομοιο, τα αποσυρω). Αν ημουν ο ανθρωπος που θα το «εμπιστευόταν» στην Κικη, μαλλον θα το ελεγα και στο διαδικτυο, με ακριβεις περιγραφες και ονοματα.

    Οταν διαβαζω προσωπικες ιστοριες και εξομολογησεις, συνηθως νιωθω οτι βλεπω μια ταινια ή διαβαζω βιβλιο… Κι εκει εχουμε αριστουργηματα αλλα και απαισια δειγματα. Κι εκει συμφωνω η διαφωνω λόγω αρχων, προσωπικοτητας η συνηθειας. Κι εκει προκειται για την εμπειρια (φανταστικη η μη) ενος ατομου: του ήρωα. Δεν με ενδιαφερει το σε ποιον αλλα το πως, το γιατι και το «κοιτα να δεις!».

    Κανείς δεν «εκτιθεται», απλα μου μεταφερουν ενα κομματι του κοσμου τους και με κανουν να σκεφτω (η να ανοιξω κανενα λεξικο…) Και κυρίως, επιλεγω τι διαβαζω. Δεν συνχαζω στα μπλογκ ολων οσων εχουν κομπιουτερ με συνδεση κι ενα πληκτρολογιο.
    Αν κι αυτο φανταζομαι οτι ισχυει για τους περισσοτερους απο εμας.

  15. δεν ξέρω, αλλά εγώ στο δικό μου μπλογκ έχω πιάσει τον εαυτό μου να νιώθει απίστευτα εκτεθειμένη όταν έχω γράψει κάτι για την προσωπική μου ζωή. Ναι, γράφω γι’ αυτό που αγαπώ περισσότερο (την αρχιτεκτονική) και ό,τι άλλο έχει μια κάποια σχέση μαζί του, αλλά σπανίως κάτι που να είναι πολύ προσωπικό όπως γκομενικά κλπ. Βλέπω πως blogs που είναι γεμάτα με τέτοιου είδους post κατακλύζονται από επισκέπτες, σχόλια, linkblogs και αναρωτιέμαι. Ξεκινώντας το δικό μου blog δεν ήξερα σε τι μπαίνω. Είχα δει απλά ένα δύο blog που μου άρεσαν κι επειδή μου αρέσει να γράφω είπα να το τολμήσω. Και σιγά σιγά άρχισε να αποκαλύπτεται ένας ολόκληρος κόσμος, όχι και τόσο ελαφρύς και διασκεδαστικό όσο νόμιζα. Τώρα τελευταία παρακολούθησα με κάποια δυσφορία και τον κακό χαμό με αποκαλύψεις ταυτοτήτων, αλληλοκατηγορίες και γενικό ξεκατίνιασμα στην ελληνική blog- όσφαιρα. Διάβασα post κάποιων που κοκορεύονταν για την επισκεψιμότητά τους και άλλα τέτοια. Περίεργο το πως μερικοί φαίνεται να έχουν ανάγει το blogging σε κέντρο και λόγο της ύπαρξής τους. Γιατί κάτι τέτοιο κατάλαβα από τα γραφόμενά τους. Εγώ λοιπόν έχω ζωή κι έξω από τα blogs. Κυρίως έξω από τα blogs. Και δεν με ενδιαφέρει πραγματικά πόσοι με επισκέπτονται, με διαβάζουν, με κάνουν link. Φυσικά με ευχαριστούν όλα αυτά γιατί σημαίνει πως υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω με τους οποίους έχουμε κοινά σημεία. Και μου κάνει και εντύπωση γιατί νομίζω πως το blog μου – ακριβώς επειδή έχει θέματα με τα οποία δεν ασχολούνται όλοι όπως, ας πούμε, με τις ανθρώπινες σχέσεις σε οποιοδήποτε επίπεδο – δεν είναι και πολύ…»εύκολο». Αλλά είναι κάτι που με ευχαριστεί, το κάνω για μένα όσο παράδοξο κι αν ακούγεται (διαβάζεται μάλλον) αυτό. Γιατί τότε δεν γράφω σε ένα αρχείο word ή και σε ένα τετράδιο; Δεν ξέρω. Ίσως επειδή έχω βρει κάποια άτομα με την ίδια αγάπη για κάποια πράγματα. Τους διαβάζω, με διαβάζουν, ανταλλάσουμε σχόλια και πληροφορίες. Με άλλους – όπως εσένα – δεν ανταλλάσουμε σχόλια το ίδιο συχνά αλλά μου αρέσει απλά να τους διαβάζω. Και μετά από τα τελευταία γεγονότα στο χώρο των ελληνικών blogs βολτάρω όλο και πιο σπάνια σε απάτητα χωράφια. Προτιμώ μόνο τα links μου και τα links των blog-οφίλων μου. Αυτούς ξέρω αυτούς εμπιστεύομαι. 🙂

  16. Rayuela said

    Ανώνυμε, κι εγώ στην αρχή διάβασα διάφορα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τους αφιέρωνα το χρόνο μου, ακριβώς όπως το λέτε… Τώρα πια διαβάζω κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους, αν και καμιά φορά με πιάνει η περιέργεια και ξαναρχίζω το ψάξιμο. Όμως αυτό που θέλω για πολλοστή φορά να επισημάνω είναι ότι όταν λέω ότι αναρωτιέμαι για κάτι, δεν σημαίνει ότι το κατηγορώ, ούτε απαραίτητα ούτε συλλήβδην, απλώς παρατηρώ κάτι και σκέφτομαι επ’ αυτού. Όσο για την εποχή της αλλοδαπής, ήμουν πιο χαλαρή στο μπλογκ γιατί ήμουν και πιο χαλαρή εκεί ίσως, επίσης γιατί η λογική ήταν άλλη… Εδώ με προβληματίζει περισσότερο το τι θέλω να γράψω. Άλλωστε πάντα ονειρευόμουν να γράφω ταξιδιωτικά ρεπορτάζ ή κριτική εστιατορίων, αρκεί κάποιος να μου πλήρωνε τα ταξίδια ή τα γεύματα.
    cp, στην αρχή των σχολίων ο Αθήναιος ισχυρίζεται σχεδόν το αντίθετο απ’ αυτό που λέτε περί έκθεσης σε γνωστούς και αγνώστους… Άλλοι το βλέπουν έτσι κι άλλοι αλλιώς λοιπόν… Νομίζω πως ως αναγνώστριες συμφωνούμε απόλυτα… Εγώ πάλι είπα στη γειτόνισσα για τη ρινοπλαστική, κυρίως επειδή δεν είναι τυφλή… Εδώ όμως σκέφτηκα να το αποφύγω… Ήθελα όμως κάποια στιγμή να σας πω πως χαίρομαι πολύ που μιλάμε, κι ας με δυσκολεύουν τα αγγλικά σας όταν επιχειρώ να σας διαβάσω…
    Μαρουλίτα, να ακριβώς αυτό μου αρέσει σ’ εσένα, ότι γράφεις γι’ αυτό που αγαπάς περισσότερο, την αρχιτεκτονική εν προκειμένω, και διαβάζοντάς σε μαθαίνω πολλά για σένα, για τη ματιά σου, χωρίς να χρειαστεί να μου μιλήσεις για τα γκομενικά σου… Λίγο το έχεις αυτό; Αν για κάτι μου αρέσει αυτή η ιστορία με τα μπλογκ, είναι ακριβώς αυτό… Άνθρωποι με πάθος, εμμονές και προσωπική ματιά που τη μοιράζονται με όποιον μπορεί να ενδιαφέρεται γι’ αυτήν… Το ίδιο μου αρέσει και εκτός blogging, στην πραγματική ζωή…

  17. cp said

    Το «ιδιωτικό» εχει αρκετες διαβαθμίσεις. Ο καθένας το βλέπει διαφορετικά. Μπορεί να γραψω για τα γκομενικά μου και για το γραφειο με ονοματα και ημερομηνίες αλλα, αν κανω ληστεια, θα την κρατησω κρυφη. Ο αναγνωστης εν τω μεταξυ θα νομιζει οτι του εχω αποκαλυψει τα παντα.
    Εξαρταται ποια ιδιωτικη γνωση ειναι πολυτιμοτερη για τον καθενα. Ακομα και τα οσα προσωπικα εχω ανεβασει τα εχω πει και ευθεως στους ενδιαφερομενους.

  18. Rayuela said

    Cp, προς αποφυγή κάθε παρεξήγησης, όταν έγραφα παραπάνω ότι με δυσκολεύουν τα αγγλικά σας, δεν υπονοούσα κάτι για σας αλλά για μένα. Τα αγγλικά μου δεν είναι και κανενός τρομερού επιπέδου, και κυρίως δεν έχω πολυσυνηθίσει να διαβάζω σ’ αυτή τη γλώσσα…

  19. cp said

    Και τα δικά μου αγγλικά να εννοούσατε, δεν πειράζει.
    Προτιμώ να σας παίρνω σοβαρά, ακόμα και να παρεξηγούμαι, όταν μιλάτε (ή σχολιάζετε) για αλλου είδους θέματα, παρά για κάτι τόσο αστείο.

  20. Πάντως, τις βλαβερές συνέπειες της δημόσιας έκθεσης στο διαδίκτυο μπορείς να τις ξεπεράσεις με το κουμπάκι on/off ή τον αποκλεισμό μιας ηλεκτρονικής διευθυνσης ή μιας IP κάτι που δεν μπορείς να το κάνεις λέγοντας «Αγάπη μου σε λατρεύω και στο έχω αποδείξει, όμως απόψε και μόνον απόψε, θα προτιμούσα να έκανα σεξ μέχρι τελικής πτώσεως με τη γραμματέα μου». Το γράφεις στο μπλογκ, σου φεύγει ο νταλκάς γιατί κάτι φορές είναι μόνον αυτό.

    Τώρα θα πείτε ότι αυτά δεν γίνονται και δεν είναι και σωστό… Το ξέρω. Σε διάφορες συζητήσεις στο διαδίκτυο έχω διαπιστωσει πως μόνον εγώ έχω φάει κέρατο που μ’εχει στεναχωρήσει ( γιατί έχω φάει και κέρατο που με άφησε αδιάφορο), μόνον εγώ δεν θελω να διαβάζει η εκάστοτε φίλη μου το μπλογκ μου και να μου ψάχνει το κινητό και τα ε-μέηλς, μόνον εγώ λέω ότι δεν είμαι τόσο θερμός οπαδός της μονογαμίας ειδικώς όταν δεν είμαι ερωτευμένος, όλοι οι άλλοι αυτά τα έχουν λύσει με πολιτισμένους διαλόγους με τους συντρόφους τους.

    Αν δεν διάβαζα μπλογκ, θα τα είχα διαπιστώσει όλα αυτά; Όχι βέβαια!

  21. Rayuela said

    Καλέ μου Αθήναιε, μη νιώθετε τόση μοναξιά… Για να σας παρηγορήσω, κι εγώ έχω φάει κέρατο που μ’ έχει στενοχωρήσει (και άλλο που με άφησε αδιάφορη), κι εγώ λέω ότι δεν είμαι τόσο θερμή οπαδός της μονογαμίας όταν δεν είμαι ερωτευμένη, τώρα για το κινητό και τα η-μέιλ, πολύ θέλω να το καταφέρω, αλλά στην αρχή που όλα είναι μέλι-γάλα το ξεχνώ, και μετά άντε να πεις στον άλλον ότι αυτά που ήξερε πρέπει να τα ξεχάσει! Τώρα για το μπλογκ, τι να σας πω, το δικό μου το διαβάζει κι η μαμά μου, τι καλός και κουραφέξαλα! Πάντως αν ήμουν η καλή σας και μου λέγατε το «Αγάπη μου, σε λατρεύω κλπ….», μπορεί και να έδειχνα κατανόηση αρκεί να απολύατε τη γραμματέα… Σήμερα!
    Για να σοβαρευτούμε όμως, η σχέση που έχει ο καθένας μας με την περσόνα που φτιάχνει για το μπλογκ του δεν είναι πάντα της απόλυτης ταύτισης… Αυτό υποθέτω ότι θα πρέπει να το ξέρει η εκάστοτε φίλη σας…

  22. tifoeus said

    Πάλι μαλώνετε εσείς οι δύο; Αυτή τη φορά θα ανακατευτώ -αν και γενικά προτιμώ να παρακολουθώ ή να στέκομαι στη μέση- αυτή τη φορά θα πάρω το μέρος του Αθήναιου. Ναι αγαπητή, στο θέμα της φιλελεύθερης συμμαχίας μόλις που κρατήθηκα να μην σηκώσω την παντιέρα. Μήπως πιθανόν το τελευταίο παράδειγμα που αναφέρετε αγαπητή Rayuela ανταποκρίνεται όμως σε ένα πιο πολιτισμένο ουτοπικό πεδίο και όχι στο περιβάλλον των ανθρώπινων σχέσεων και δη των ερωτικών, που ως γνωστό είναι και ανθρωποφαγικές.

    Ίσως αν κάτι επιπρόσθετα μου δημιουργεί επιπλέον απορία είναι πως ένας άνθρωπος με αρκετή τριβή στη λογοτεχνία, αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό την όποια λογοτεχνικότητα, αποτυπωμένη ανάμεσα στης καθημερινές διαδρομές μας, μεταξύ του δημόσιου χώρου που ζούμε και της όποιας ιδιωτικής έκφρασης επιλέγουμε να αποκαλύπτουμε ή να μεταπλάθουμε. Είναι πολύ ωραίο ότι σας παρακολουθεί η μητέρα σας-θυμάμαι το αστείο μηνυματάκι που σας είχε στείλει τον καιρό της Αργεντινής- όπως και κείνο το ωραίο post του φαγητού, ένα βραδάκι που ίσως να ήσασταν λίγο μόνη και το θεώρησα ως ένα από τα πιο ωραία και προσωπικά που έχετε γράψει.

    Πιστεύω ότι πέρα από ασκήσεις γραφής και ύφους, το bloging αποτελεί έναν τρόπο ανάγνωσης τυχαίων ανθρώπων και συμβάντων που στο πραγματικό μας περιβάλλον ίσως να ήταν δύσκολο να συμβεί. Ακόμα και όταν οι περσόνες που επιλέγουμε δεν ταυτίζονται με τις πραγματικές, κάπου στην άκρη κάτι αληθινό πρέπει να υπάρχει και είναι απόλυτα κατανοητός ο τρόπος που ο καθένας επιλέγει να το εκθέσει, να το διαχειριστεί και να το προστατεύσει. Αλήθεια κάποιο βράδυ που πιθανόν μελαγχολούσατε και ήσασταν μπροστά στην οθόνη, κάποια φωνή δεν βρέθηκε, που να μιλάει με τη δικιά της γραφή πολύ προσωπικά μέσα σας; Ίσως γι αυτό επιλέγω να γράφω και να μην το γνωστοποιώ, γιατί είναι πολύ απελευθερωτικό ενδεχομένως να γδύνεις τον εαυτό σου αλλά στο πραγματικό περιβάλλον είναι Νοέμβρης και έξω κάνει κρύο…

    Φιλικά t.

  23. Marian said

    Και νόμιζα ότι μόνο εγώ ήμουν που έχω φάει κέρατο!Και δεν ξέρω ακόμα αν στεναχωρέθηκα στ’αλήθεια-εκείνη την ώρα πάντως ήμουν προς θάνατο.
    Άλλο είναι το θέμα,ξέρω,αλλά ήθελα να πω τον πόνο μου,μη με παρεξηγείτε.:-)
    Και για να πω και κάτι επί του θέματος:όλοι ξέρουμε πόσο διαδεδομένο είναι το σπορ του κερατώματος,όλα τα σήριαλ και οι ταινίες βασίζονται σε αυτό,διαβάζουμε άρθρα στα περιοδικά..Αλλά είναι μακριά σου,είναι σα να γράφονται πάντα για κάποιον άλλον,και από κάποιον που προσεγγίζει το θέμα απ’έξω.
    Και οι φίλες και οι φίλοι μας μπορεί να μην έχει τύχει να το πάθουν,ή να έχει τύχει και να μην το λένε για να μην ξεφτιλιστούνε…Και όμως,εδώ περιστοιχίζομαι από αληθινούς ανθρώπους,κιας μην τους βλέπω.Και ομολογούν κάτι που ίσως να μην έλεγαν αν βρισκόμασταν καταπρόσωπο.και αισθάνομαι λιγότερο μόνη και λιγότερο κερατωμένη,ή μάλλον,λιγότερο μόνη στο κεράτωμα,κιας μην τους ξέρω…για πρώτη φορά…Και ίσως αυτό να συνεισφέρει κάτι στη συζήτηση…

  24. Rayuela said

    Αγαπητέ tifoeus, με τον Αθήναιο πειραζόμαστε, αν και πότε πότε τσακωνόμαστε και λίγο πράγματι… Το τελευταίο παράδειγμα πάντως ήταν μονάχα πείραγμα!
    Με τα υπόλοιπα με συγκινήσατε λιγάκι… ειλικρινά το λέω… Όμως δεν αντιμετωπίζω με σκεπτικισμό τη λογοτεχνικότητα που αποτυπώνεται στις καθημερινές διαδρομές, καθόλου… Δεν λέω αυτό… Πολλές φορές διάβασα πράγματα που με συγκίνησαν και άλλα που με διασκέδασαν, αλλιώς γιατί να ήμουν εδώ, γιατί να συμμετείχα σε όλο αυτό; Θα το πω μια τελευταία φορά, δεν το κρίνω, δεν το αξιολογώ, επίσης κάποιες γραφές με γοητεύουν και άλλες όχι, αυτονόητο είναι αυτό… Λέω μονάχα πως αναρωτιέμαι τι μας οδηγεί, όποιους οδηγεί, σε αυτή τη μορφή έκθεσης. Από την άλλη, όπως και εκτός μπλογκ, έτσι κι εδώ, καμιά φορά παρατηρώ μια σύγχυση σε σχέση με το τι είναι λογοτεχνία και λογοτεχνικότητα, αλλά εδώ δεν είναι ούτε αυτό το θέμα μου.

  25. Rayuela said

    Marian, ναι, κάτι λέει αυτό που λέτε και σε σχέση μ’ αυτό που ρωτάω κι εγώ… Πάντως, για να σας παρηγορήσω (ή μήπως όχι;) από τους δικούς μου φίλους ελάχιστους γνωρίζω που να μην έχουν κερατώσει ή κερατωθεί, και όλοι σε κάποιον το εμπιστεύονται αυτό… σιγά το ξεφτίλισμα δηλαδή…

  26. Spinoza said

    Αγαπητή Ραγιουέλα.

    Πολύ καλά κάνετε και πιάνετε τον Αθήναιο από το μαγουλάκι ωσάν να ήταν κανένα μικρό παιδάκι. Έχω παρατηρήσει ότι έχει την τάση να υποτιμά με τη στάση του, μια σειρά από φιλοσοφικά διλήμματα που κατά καιρούς ταλανίζουν την μπλογκόσφαιρα. Αναφέρω ενδεικτικά μερικά: Κιθαρίστας ή ντράμερ; Μάνος ή Μίκης; Ιδιωτικώς ή Δημοσίως; Σπίτι μου ή σπίτι σου ή και κάπου αλλού;

    Διαβάζω λοιπόν τις θέσεις σας και σκέφτομαι για άλλη μια φορά πώς το εξαιρετικά παλιό προσπαθεί να ερμηνεύσει το νέο ή μήπως το νέο δεν έχει έρθει ακόμη και οι προβληματισμοί σας απηχούν τους προβληματισμούς του 19ου αι κι αυτό όχι γιατί εσείς είστε πίσω αλλά γιατί δεν έχουμε πάει ακόμη μπροστά; Εξηγουμαι:

    Όλοι μας, πολύ συχνά, ακούμε ότι οι άνθρωποι λανθανουν «ασυνείδητα» κι έτσι αποκαλύπτουν ακούσια τα πραγματικά του συναισθήματα και τις μύχιες σκέψεις τους. Δεν έχει σημασία αν ψυχαναλυτικά ( έτσι για να συνδεθώ με το δημοφιλές ιστολογικό σας παρελθόν που κατά τη γνώμη μου προαλείφει το ακόμη πιο δημοφιλές μέλλον σας) η συνήθης (ψυχαναλυτική) χρήση στερείται οποιουδήποτε νοήματος. Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η πίστη στην ακούσια αποκάλυψη συναισθημάτων και τούτη η πίστη διαμορφώθηκε κατά τον παρελθόντα αιώνα όταν ανατράπηκε η ισορροπία δημόσιας και ιδιωτικής ζωής.

    Για να φέρω ένα γνωστό σε όλους μας παράδειγμα. Η κατά τον προηγούμενο αιώνα η δημοφιλής πρακτική της φρενολογίας, με αποκορύφωμα τις θεωρίες του Bertillon βασιζόταν στην παραδοχή ότι η προσωπικότητα αποκαλύπτεται μέσα από ακούσιες παραδοχές του ιδιωτικού μέσα στο δημόσιο περιβάλλον και χώρο. Και δεν ήταν μόνο η φρενολογία και η φυσιογνωμική που σήμερα μας κάνουν να χαμογελούμε με κατανόηση αλλά ακόμη και οι πιο σοφιστικέ θεωρίες, όπως αυτές του Δαρβίνου υπέθεταν πως οι μεταβατικές συγκινησιακές καταστάσεις μεταδίδονταν ακούσια. Πάνω σ’αυτές τις θεωρίες βασίστηκε η πρώιμη ψυχαναλυτική έρευνα και μπλα μπλα μπλα…

    Κατά τη Βικτωριανή περίοδο λοιπόν, στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο πάντα, οι άνθρωποι φοβόντουσαν πως η ομιλία τους και η ενδυμασία τους ( άραγε να συμπίπτει με αυτό που ονομάζουμε ημείς οι μπλόγκερς περσόνα;) ήταν αρκετά για να αποκαλύψει απόλυτα το χαρακτήρα τους. Αποτέλεσμα: δεν γεννήθηκαν απλά προβληματισμοί σαν το δικό σας. Το αποτέλεσμα ήταν η πίστη ότι η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο ιδιωτικό συναίσθημα και τη δημόσια εκδήλωσή του μπορούσε να εξαληφθεί ανεξάρτητα από τη θέληση όσων επιθυμούσαν τον διακανονισμό του. Γρηγορείτε μπλόγερς!

    Η δεύτερη ένδειξη για το πού βρισκόμαστε σήμερα βρίσκεται στο σύγχρονο πολιτικό λόγο. Παράδειγμα: Μας φαίνεται λογικό να περιγράφουμε ως χαρισματικό, έναν πολιτικό που καταφέρνει ν’ασκεί επιρροή σε ομάδες τα συμφέροντα των οποίων είναι ξένα προς τις πεποιθήσεις του!! Στη σύγχρονη πολιτική σκηνή, θα ήταν αυτοκτονία για έναν πολιτικό να πει : «Ξεχαστε την ιδιωτική μου ζωή». Αντίθετα οι περισσότεροι συγκινούνται στη θέα ενός πολιτικού που θα φάει με μια οικογένεια εργατών, κινήσεις πολιτικής επικοινωνίας που κλασικά ακολουθούν αποφάσεις για αύξηση της φορολογίας…

    Γιατί συμβαίνουν αυτά; Μα αρκεί κανείς να διαβάσει το ποστ σας για να το καταλάβει αντί για το δικό μου μακρυνάρι: Η μανιακή προβολή των πεποιθήσεων περί ιδιωτικότητας πάνω στη δημόσια παρουσία, η οποία (προβολή) ως φαινόμενο δεν εμφανίστηκε στην ελληνική μπλογκόσφαιρα το 2006 αλλά τον προηγούμενο αι. Η Σχολή της Φρανκφούρτης, που έχει κατεξοχήν μελετήσει το φαινόμενο ορίζει την τομή του σχίσματος που ταλανίζει και σας Ραγιουέλα στις επαναστάσεις του 1848.

    Θα προσπεράσω την αναφορά στη διερεύνηση του κατά πόσο ευσταθούν στην πραγματικότητα τα διλήμματα αυτά και πόσο αποπροσανατολίζουν τη σκέψη, την αναφορά στους μηχανισμούς άμυνας που αναπτύχθηκαν σε κοινωνικό επίπεδο ( σήμερα του επιτιμούμε ως «βικτωριανούς» ) και τις αναφορές στο θέατρο και τη Λογοτεχνία που ένας καλός φοιτητής του Καίμπρητζ που περνούσε την ώρα του στο Κέντρο Μελέτης του Αρχαίου Δραματος όπως ισχυρίζεται πως έχει κάνει ο Αθήναιος, θα μας ανέφερε σε αυτή τη σοβαρή συζήτηση αντί για να μας μιλάει για τις γκόμενες που ψάχνουν το κινητό του. Μπορώ να το κάνω εγώ αντί γιαυτόν, βέβαια. Προβοκατόρικα αναφέρω την κατά Μπαλζάκ «γαστρονομία του ματιού» ( συνοπτικά για τους υπόλοιπους : κρατάμε το στοματάκι μας κλειστό για να μη φανερώσουμε σκέψεις και αισθήματα αλλά νομιμοποιούμαστε να κρίνουμε ο,τιδήποτε υποπίπτει εντός του οπτικού μας πεδίου…).

    Νομίζω λοιπόν πως είναι σαφείς οι προθέσεις σας να μην κριτικάρετε κανένα. Στην πραγματικότητα, μιλώντας για το ιδιωτικό vs δημόσιο μιλάμε για άλλο δίλημμα: Από τη μια ο καπιταλισμός και η εγκοσμιότητα και από την άλλη οι γνωστές τέσσερις ψυχολογικές κατάστάσεις: η αποκάλυψη του χαρακτήρα μέσω της δημόσιας εξομολόγησης, η επιβολή της άποψης ότι υπάρχει μια δημόσια και μία ιδιωτική πρέπουσα εξεικόνιση, η άμυνα μέσω της αναδίπλωσης και βέβαια και το ενδεχόμενο κανείς να σιωπά και να κάνει ό,τι κάνω τωρα εγώ.

    Η φιλοσοφικές συζητήσεις περί «οικειότητας» δεν είναι τίποτε άλλο από μια απόπειρα να επιλυθεί το ζήτημα της παρουσίας σ’ενα δημόσιο χώρο με το ν’αρνείσαι αυτή τη διαδικασία και τη δυναμική του δημόσιου χώρου. Φυσικά, όπως κάθε άρνηση, έτσι κι αυτή, δεν κατάφερε τίποτε άλλο παρά να εδραιώσει τις οδυνηρότερες όψεις του παρελθόντος.

    Το είπα και στην αρχή: βρισκόμαστε ακόμη στο 19οαι. και συζητήσεις σαν κι αυτές, το αποδεικνύουν.

    Έρρωσθε!

  27. Ελένη said

    Αχ κυρία Ραγιουέλα μου! Να μαι κι εγώ. Θα θελα πολύ να κάτσω για ν’αναλύσω κι εγώ βαθυστόχαστα, με τη σειρά μου, το ρόλο των πολλαπλών ταυτοτήτων κατά την αναζήτηση του ευατού μας και τη μετάβαση από το ιδιωτικό στο δημόσιο μέσω του μπλογκιν και πώς αυτή η πρακτική μπορεί ν’ ανιχνευθεί στο teatrum mundi.

    Η αναφορά σας στην «παράξενη ακροβασία μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου» μου θύμισε ένα σεμινάριο ενός καθηγητού-παύλα γκόμενου-παυλα διανοούμενου, με ποια σειρά τους γνώρισα, δεν ενθυμούμαι τώρα, πάντως αποκλείεται να μου συστήθηκε ως διανοούμενος και γω να τον λιμπίστηκα για γκόμενο, ο οποίος εκεί στους βάλτους του Londinium ανέλυε την αισθητική του ancient regime όπως αυτή διακρινόταν πάνω στη φαινομενική πάλη του ιδιωτικού με το δημόσιο.

    Εντελώς κουτό. Να σου οι αναφορές στο Μιραβώ και συγκεκριμένα ( γιατί άραγε) στο La vie de Marianne και το La paysant parvenue και εκεί που λέγαμε δλδ εγώ έλεγα, να κάναμε κάτι άλλο από αυτά που αξίζει κανείς να ξοδεύει bandwidth για να τα περιγράφει στο μπλογκ του κι ας μην σας αρέσει εσάς, δεν πειράζει.Και να σου οι περιγραφές του πρώτου επίσημου δείπνου που συμμετέχει η Μαριάννα στο Παρίσι και πώς φροντίζουν οι συνδαιτημόνες να την κάνουν να μιλήσει για την προσωπική της ζωή και πώς η αβρότητα του 18ου έρχεται σε αντίθεση με την αυλική κοινωνία του 17ου.

    Άσχετο: η Μαριάννα θα γινόταν και η πρώτη μπλόγκερ και η μπλογκόσφαιρα μια τέλεια προσομοίωση του ancient regime.

    Δεν μπορώ να κάτσω όμως να συζητήσω γιαυτά γιατί πάω να φτιάξω τα νύχια μου. Με αφορμή αυτή τη συζήτηση θυμήθηκα πως έχω να γράψω στην Ταβέρνα ποστ της προκόπας από τότε που διηγήθηκα τη φάση με τον νταλικέρη τον γκόμενο που με είχε προσλάβει ταχα μου για consulting και βγάζαμε τα μάτια μας ασυστόλως. Αληθινή η ιστορία βέβαια.

    Τί; Τσάμπα το τρώμε το bandwidth?

    Άντε καλοτάξιδο το μπλογκ, εύχομαι να προσελκύσει όλα τα γκομενίδια της προκόπας κι όχι τίποτε γαλλόφωνα μεταμοντέρνα τεκνά που τα τρώει η ορθοστασία στο «Dolce» (sic).

  28. cp said

    Πιστεύω πως πολλοι μπλόγκερς πλάθουν εντελώς ανύπαρκτους χαρακτήρες-ιδιοκτήτες για χάρη της ιντερνετικής τους ανωνυμίας και εκτίθενται χωρίς επιφυλάξεις. Για μένα, έχουν διαλέξει το δύσκολο δρόμο, γιατί πρέπει να είναι συνεχώς σε εγρήγορση, μήπως και ξεφύγει κάποια λεξούλα που δεν θα ανταποκρίνεται στην περσόνα τους και προδωθούν.

    Δεν θα τους χαρακτήριζα μπλόγκερς όμως (εδώ μπλογκ =διαδικτυακό ημερολόγιο). Τους θεωρώ περισσότερο μυθιστοριογράφους. Δεν απαιτώ διευθύνσεις και ονόματα, αλλά θα ήθελα να ξέρω οτι η cp είναι ογδοντάχρονος πρώην λογιστής που διαμένει σε ακριτικό νησί και απεχθάνεται το ψάρεμα, πριν μου εκθέσει απόψεις και σχόλια για κόστος του να διατηρείς βάρκα στον Πειραιά.

    Μόνο έτσι θα το συζητήσουμε /σχολιάσουμε στη σωστή βάση και θα λάβω φυσικά υπόψιν οτι ο καθένας από μας έχει γνώσεις που δεν μπορεσε /φρόντισε να πιστοποιήσει με κανένα πτυχίο και θα σεβαστώ την άποψή του και θα κάνουμε ουσιώδη συζήτηση, ακόμα κι αν το ποστ αφορά έναν οικογενειακό καυγά ή κάτι εξ ίσου ιδιωτικό που εγραψε κάποιος για να το βγάλει απο μέσα του και να μην τον βαραίνει.

    Δε θέλω δηλαδή να μάθω ποιος εδειρε ποιον, αλλα να μπορεσω να κρινω τη φραση «εγω φταιω και μην το μαθει κανεις παραεξω» αναλογως. Συμφωνα δηλαδη με την ηλικια, το φύλο, τη θέση κλπ. Αν ο μπλογκερ που διαβάζω δεν ειναι αυτος που γραφει, τοτε πως να κρίνω και τι να συζητησω, περα απο το κουτσομπολιστικο του ποστ?

  29. Rayuela said

    Αγαπητή Spinoza (οι περιπλανήσεις μου στην μπλογκόσφαιρα μου λένε πως η περσόνα σας είναι γένους θηλυκού), η ανάλυσή σας κατ’ αρχάς τιμά το ταπεινό μου ιστολόγιο. Ωστόσο, εγώ δεν λέω να κρίνουμε το καινούργιο με τα εργαλεία του παλιού, αλλά να δούμε το καινούργιο και να αναζητήσουμε τα εργαλεία τόσο της ερμηνείας όσο και της παραγωγής του. Δεν θα τα βρω εγώ, ας μη μου καταλογιστεί τόση φιλοδοξία… Μονάχα πρόχειρες παρατηρήσεις επιχείρησα να κάνω. Το να εκθέτει κάποιος τα προσωπικά του και το να υπάρχουν άλλοι που τα διαβάζουν (εμού συμπεριλαμβανομένης και στις δύο περιπτώσεις) σημαίνει ότι κάποια ανάγκη υπάρχει. Ναρκισσιστική ή επικοινωνιακή, εξαρτάται απ’ την περίπτωση… Όταν ακούω αφορισμούς περί της μοναξιάς της εποχής των υπολογιστών, σκέφτομαι πως μπορεί και να συμβαίνει το αντίθετο, να μην μπορούμε πια να μείνουμε ούτε στιγμή μόνοι μας (με μια σύνδεση ADSL, τα Messenger και τα μπλογκ, βρισκόμαστε σε διαρκή επικοινωνία με ολόκληρο τον κόσμο). Εσάς πως σας φαίνεται ας πούμε ότι εγώ πήγα στην Αργεντινή, όπου γνώρισα ένα κάρο κόσμο, αλλά και απέκτησα επίσης στο ίδιο διάστημα και τρεις τέσσερις φίλους στην Ελλάδα, τους οποίους γνώρισα και προσωπικά όταν επέστρεψα… Εμένα, σας το ομολογώ, θαυμάσιο! Επίσης μου φαίνεται άξιο παρατήρησης ότι εφημερίδες και περιοδικά ασχολούνται τόσο τελευταία με τους μπλόγκερ και τα μπλογκ. Το ίδιο και το ότι αν σας πω ότι αύριο παντρεύομαι (είδηση που επιπλέον κανείς δεν μπορεί να ελέγξει την αλήθεια της), θα δεχτώ κάμποσα συγχαρητήρια μηνύματα από σχεδόν αγνώστους. Εγώ ας πούμε, ξέχασα να πάρω τηλέφωνο κάνα δυο φίλους μου Μιχάληδες προχτές, έστειλα όμως τα χρόνια πολλά στη Magica de Spell… Γι’ αυτά μιλώ και όποιος θέλει κάτι να προσθέσει, ας το προσθέσει…
    ΥΓ. Προς τον αγαπητό μου μάγειρα, αν θέλετε να σας βοηθήσω στη λύση των αιώνιων φιλοσοφικών διλημμάτων που σας αποδίδει η κυρία Σπινόζα, θα πω: α) Κιθαρίστας, αν και ο ντράμερ είναι συχνά ο αφανής ήρωας του γκρουπ, ο κιθαρίστας έχει πιο εξασκημένα δάχτυλα β) Μάνος, σ’ αυτό δεν σηκώνω κουβέντα, για πολλούς λόγους, γ) σοφή εναλλαγή του ιδιωτικού και του δημόσιου, ανεβάζει την αδρεναλίνη και δ) επειδή σας βλέπω για αμετανόητο εργένη, προτιμήστε το σπίτι της, ή και το κάπου αλλού, αρκεί να μπορείτε να φύγετε όποτε το θελήσετε…

  30. Rayuela said

    Αγαπητή Ελένη, έχετε βέβαια κι εσείς το δίκιο σας… Αφού κι εγώ το σκέφτομαι, ότι για να μπορέσω να κρατήσω το ενδιαφέρον του πτωχού αυτού ιστολογίου, θα πρέπει να προσθέσω λίγο αλατοπίπερο στη μοναχική ζωή μεταφράστριας που ζω τους τελευταίους μήνες… Έχω αρχίσει να κάνω διάφορες προσπάθειες, προς την κατεύθυνση τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου…
    cp, ένα πράγμα που απέκτησα σιγά σιγά στο ίντερνετ ομολογώ πως είναι μια σχετική δυσπιστία, διαβάζω κάτι είτε στα μπλογκ είτε οπουδήποτε αλλού, και σας ομολογώ ότι στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είμαι καθόλου σίγουρη ούτε ποιος το γράφει, ούτε τι μέρος του λόγου είναι αυτός που το γράφει, ούτε πόση αλήθεια βρίσκεται σ’ αυτό… Σε κάθε περίπτωση, κρατάω και μια πισινή, που λέει κι ο λαός… Πάντως το παιχνίδι παίζεται κι εκεί, στο ότι δεν ξέρουμε τι είναι αλήθεια και τι ψέματα, ότι δεν υπάρχει κανένα τέτοιο συμβόλαιο… Εμένα δεν με πολυαπασχολεί το τι είναι ο απέναντί μου, παίρνω αυτό που μου δίνει, εννοώ διαβάζω κείμενα, και από εκεί και πέρα αδιαφορώ αν είναι άντρας ή γυναίκα, νέος ή γέρος… και ποια ανάγκη τον κάνει να ενδύεται ένα ή δύο ή τριάντα δύο αβατάρ (άλλη λέξη της μόδας στα ιστολόγια εσχάτως…).

  31. cp said

    Μα δεν πιστευω ολα οσα γραφει ο καθενας στο ιντερνετ για τον εαυτο του, ισα ισα. Μονο κατι εντεκαχρονα στα τσατ τα πιστευουν, αν κι αυτα αρχιζουν να ξυπνανε σιγα σιγα. Εδω στην πραγματική ζωη άλλο δηλωνουν και άλλο ειναι.
    Λεω οτι θα ηθελα ή να ξερω ποιος ειναι τι, οταν προκειται για σοβαρ(ουτσικ)ες αναλύσεις, ή να παρακολουθω το χαρακτηρα που έπλασε κάποιος, οπως οταν βλεπω ταινια, ξεροντας ομως οτι τα πραγματα που γραφει η cp για αστρονομια και δορυφορους ειναι κατι που μελετησε/εψαξε/διαβασε κλπ απο προσωπικο χομπι, ακομα κι αν συναγωνιζεται σε γνωσεις τον επαγγελματια.
    Αν το μπλογκ ειναι μεσο εκφρασης και οχι βημα, τοτε μαλλον το «βιογραφικό» του μπλογκερ δεν εχει τοση σημασια, τελικα.

  32. Dimitris-r said

    Τώρα εγώ άμα πω ότι εδώ μ’ έφερε -τελευταίο και καταϊδρωμένο- η «γαστρονομία του ματιού», θα πω ψέμματα.
    Ωστόσο να πω πως διάβασα το ποστ, και όλα τα σχόλια με ιδιαίτερο ενδιαφέρον!
    Από τα λίγα που έχω διαβάσει δικά σας δεν έπεσα πάνω σε προσωπική έκθεση με την έννοια που αποδίδουμε συνήθως στον όρο και εν πολλοίς αναπτύχθηκε παραπάνω. Αλλά και πάλι δεν είμαι και τακτικός αναγνώστης σας.
    Από τις βόλτες που κάνω κατά καιρούς βλέπω πραγματική «έκθεση» κυρίως από μπλόγκερς που κρατούν την ανωνυμία τους. Στις ελάχιστες περιπτώσεις «επώνυμης» έκθεσης εμένα κάτι δεν μου κάθεται καλά. Δεν θέλω να επεκταθώ σ’ αυτό. Σκέπτομαι ότι η έκθεση έχει νόημα όταν ακουμπάει μέσα στον άλλο και δεν μπορεί παρά αυτός ο άλλος να είναι επιλλεγμένος. Έκθεση στο χάος της οθόνης, και των καλωδίων αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί να βοηθά στα δύσκολα, αλλά δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη, ούτε σαν γεγονός ούτε σαν είδος επικοινωνίας!

    Τέλος, μάλλον δεν αξίζει να τρομάζετε, γελάστε και όπως ως τώρα κάνατε, εξακολουθείστε να κρατάτε μικρά καλάθια στην πληροφορία. Το πιο ενδιαφέρον εδώ στο διαδικτυακό «καφενείο» είναι η άσκηση γραφής και η επικοινωνία.
    Είχατε την τύχη να διευρύνετε τον κύκλο των φίλων σας γνωρίζοντας ενδιαφέροντες ανθρώπους κι αυτό λίγο δεν είναι! Ιδιαίτερα όταν αυτό ξεφεύγει από το πλ-eσιο που περιγράφεται από την οθόνη μας και περνά σε άλλες μορφές εξωλεκτικής ή μήπως να πω καλύτερα εξωπληκτρολογιακής επικοινωνίας.

    Πάλι νιώθω να θέλω να επαναλάβω πως: «διάβασα το ποστ, και όλα τα σχόλια με ιδιαίτερο ενδιαφέρον».
    Την καλησπέρα μου και καλώς ορίσατε στα πάτρια!

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: