Une pierre
Nous nous étions fait don de l’innocence,
Elle a brûlé longtemps de rien que nos deux corps,
Et nos pas allaient nus dans l’herbe sans mémoire,
Nous étions l’illusion qu’on nomme souvenir.
Le feu naissant de soi, pourquoi vouloir
En rassembler les cendres désunies.
Au jour dit nous avons rendu ce que nous fûmes
Á la flamme plus vaste du ciel du soir.
Yves Bonnefoy, La pluie d’été
(από τον τόμο Les planches courbes)
ΥΓ. Προσπάθεια να το μεταφράσω δεν αποτολμώ, γιατί φοβάμαι πως όλη η μαγεία της απλότητάς του θα χαθεί ανεπιστρεπτί.
Banshee είπε
Ω, Ραγιουέλα, κρίμα που δεν το μεταφράζεις (((
Γιατί τα γαλλικά μου είναι σκονισμένα από χρόνια και το χάνω εντελώς…
ναυτίλος είπε
“Nous étions l’illusion qu’on nomme souvenir”.
Τέλειο ! Κι εξαίσιος στίχος…
Rayuela είπε
@banshee
Δεν είναι τόσο δύσκολο, απλές είναι οι λέξεις που χρησιμοποιεί. Και λίγο ξεσκόνισμα καλό θα κάνει…
@ναυτίλος
Πράγματι, τέλειος στίχος! Στην αρχή σκεφτόμουν να τον βάλω και τίτλο του ποστ… αλλά όλο το ποίημα είναι αριστούργημα ούτως ή άλλως.
Little Brother είπε
Οι εκτός Ελλάδος κλιματολογικές συνθήκες ελπίζω να βοηθήσουν στην επιστροφή του blog σε συχνότερους ρυθμούς ανανέωσης. Ραντεβού στο Βερολίνο!Για το ποίημα no comment, τα γαλλικά μου δεν είναι απλώς φτωχά, είναι απένταρα!
μαύρα μεσάνυχτα είπε
Όμορφο ποίημα. Ευχαριστούμε