Όλοι μοιάζουμε με έναν ηθοποιό

Κατά καιρούς φτάνουν νέα από την Αργεντινή. Καλά και κακά, όπως συμβαίνει πάντα.

Ο φίλος μου ο Μαρτίν Κόαν κέρδισε το βραβείο Herralde, ένα από τα σημαντικά βραβεία για την ισπανόφωνη λογοτεχνία. Και οι εφημερίδες γράφουν ότι το μυθιστόρημά του, που έχει τον τίτλο Ciencias morales (Ηθικές επιστήμες), είναι ίσως το καλύτερο από όσα έχουν βραβευτεί στην ιστορία του θεσμού.

Ο πολυαγαπημένος μου Αρτούρο κατάφερε να ξεκινήσει το πολιτιστικό κέντρο που σχεδίαζε εδώ και καιρό στο Πρίνγκλες, το χωριό του. Το λένε Estación Pringles, κέντρο πραγματοποιήσιμων ουτοπιών στην πάμπα. Πρόσφατα έδωσαν ένα λογοτεχνικό βραβείο και οργάνωσαν ένα διήμερο συνέδριο με τον τίτλο “Ποίηση και Μνήμη”.

Το πιο όμορφο περιοδικό της χώρας, η γνωστή σε όσους με διάβαζαν την εποχή της Αργεντινής Γυναίκα της ζωής μου, ακολουθώντας τη λαμπρή παράδοση των αργεντίνικων περιοδικών, αναγκάζεται να κλείσει. Και το κάνουν με ένα πάρτυ στις 19 του μηνός. Το μόνο που μπορώ να κάνω για τους φίλους μου είναι να τους σκέφτομαι.

Και ο αγαπημένος μου Eduardo Carrera μου στέλνει τα νέα του, χριστουγεννιάτικες ευχές κι αυτή τη φωτογραφία, που συνδυάζει τα δύο αγαπημένα μου χρώματα, που είναι σαν να είμαι εγώ. Και τα λίγα λόγια που τη συνοδεύουν είναι κι αυτά όμορφα: Κι αν δεν ξανάρθω εγώ, θα ξαναρθεί η άνοιξη, εσύ, να ανθίζεις…

Don’t cry for me Argentina, the truth is I never left you…