
Τα βράδια ακουμπά στο κομοδίνο της ένα γεμάτο ποτήρι νερό. Από έγνοια προφανώς πως θα ξυπνήσει μες στη νύχτα διψασμένη. Αν δεν το κάνει και τη νύχτα ξυπνήσει πράγματι διψασμένη, πηγαίνει στην κουζίνα, πίνει νερό από το μπουκάλι και επιστρέφει στο κρεβάτι της μ’ ένα γεμάτο ποτήρι που το ακουμπά στο κομοδίνο. Σκέφτεται πως αργότερα ίσως ξαναδιψάσει. Όμως τις περισσότερες φορές, όταν ξυπνά τη νύχτα, έχει ξεχάσει πως έχει βάλει ήδη το ποτήρι πλάι της, σηκώνεται, πηγαίνει στην κουζίνα, πίνει νερό από το μπουκάλι, επιστρέφει στο κρεβάτι. Εδώ και δυο βδομάδες το ίδιο γεμάτο ποτήρι βρίσκεται στο κομοδίνο πλάι της. Δεν το ανανεώνει, δεν το επιστρέφει στην κουζίνα το πρωί. Το κοιτά κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί και νιώθει την πλασματική ασφάλεια πως το ποτήρι είναι εκεί, πως, αν διψάσει, μια κίνηση θα είναι αρκετή για να σβήσει η δίψα της. Αυτό βοηθά να έρθει γρήγορα ο ύπνος. Τη νύχτα όταν ξυπνάει διψασμένη, πηγαίνει κατευθείαν στην κουζίνα, πίνει φρέσκο νερό απ’ το ψυγείο ή τη βρύση. Τελικά, το ποτήρι είναι μονάχα ένα είδος υπνωτικού, μια κατευναστική βεβαιότητα πως η αιφνίδια επιθυμία είναι εφικτό να ικανοποιηθεί. Τις τελευταίες μέρες, στην επιφάνεια του νερού πλέουν πνιγμένα έντομα και κόκκοι σκόνης. Πριν κοιμηθεί κοιτάζει το ποτήρι, ξέρει ότι ποτέ δεν πρόκειται να το πιει, κι όμως η χαλαρωτική του παρουσία την οδηγεί γλυκά και τρυφερά στον ύπνο.
Υ.Γ.: Η εικόνα είναι ένα από τα 5.500 περίπου έργα που έχει ζωγραφίσει ο Peter Dreher και αποτελούν το εν εξελίξει έργο του “Tag um Tag ist guten Tag” (Μέρα με τη μέρα είναι μια καλή μέρα). Ο Dreher ζωγραφίζει σχεδόν καθημερινά το ίδιο αυτό ποτήρι, στην ίδια θέση διατυπώνοντας έτσι ένα υποβλητικό σχόλιο για την επανάληψη και το πέρασμα του χρόνου. Ένα μέρος από το έργο αυτό μπορείτε να δείτε μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου στην Destroy Athens, την 1η Μπιενάλε της Αθήνας.
George Le Nonce είπε
Ὑπάρχει, βεβαίως, καὶ ἡ ἄλλη ὄψη τοῦ ποτηριοῦ…
Rayuela είπε
Αγαπητέ μου George, διαβάζοντας το τελευταίο κείμενό σας, σκεφτόμουν πως εκεί βρισκόταν η μοναδική απάντηση στο προηγούμενο σχόλιό σας. Σας τσιτάρω λοιπόν, λέγοντας πως πάντα θα έχουμε την «ευκαιρία να απομακρυνθούμε, να αποξενωθούμε, να απολεσθούμε και να επανενωθούμε μετά πολλές δεκαετίες, ως χώμα σε κάποιον κήπο». Τα ποτήρια μας είναι και τα δύο εφιαλτικά, κι ας ανήκουν σε διαφορετικούς εφιάλτες. Σας ασπάζομαι.
tifoeus είπε
Υποβλητικά τα κείμενα και των δυο. Ο εφιάλτης επιστρέφει ζητώντας ένα ποτήρι νερό, πάντα φρέσκο, ακόμα κι αν τρέφεται με ασύνειδες, αποξεχασμένες, μπαγιάτικες αναμνήσεις…
μια καλησπέρα μετά από καιρό…
πάω να πιω ένα ποτήρι νερό…
υγ) εντυπωσιακή διήγηση που προσφέρει μια δραματική αίσθηση σ΄ ένα έργο που μοιάζει βαρετό και όμως η επαναλαμβανόμενη καθημερινότητά μας τι άλλο θα μπορούσε να είναι;
Μάρθα είπε
Στο κάτω κάτω μας αρκεί η δυνατότητα να έχουμε αυτό το ποτήρι κοντά μας, έστω κι αν έχουμε ακόμα τη δύναμη να βγούμε για άλλο νερό στην κουζίνα. Αλλά αναρωτιέμαι, μήπως θα ήταν καλύτερο να αδειάσουμε αυτό που έχουμε κοντά και μόνο αν είναι άδειο να βγούμε γ’άλλο στην κουζίνα;
Rayuela είπε
@tifoeus: Αγαπητέ, δεν ξέρω για τον εφιάλτη, εμείς τουλάχιστον ζητάμε ένα ποτήρι φρέσκο νερό, όσο κι αν μας καθησυχάζουν πότε πότε οι αναμνήσεις… Όσο για το έργο του Ντρέχερ, για μένα είναι το καλύτερο έργο της Μπιενάλε, το πιο υποβλητικό, ένας καίριος τρόπος να μιλήσει κανείς για την επανάληψη και το πέρασμα του χρόνου.
@Μάρθα: Καλή μου φίλη, δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα στην ερώτησή σου. Εξαρτάται τι επιθυμεί κανείς, να ξεδιψάσει ή να βυθιστεί γλυκά στον ύπνο. Να περνάς καλά στην ωραία Ταραθόνα.
passer by είπε
Γιατί να πρέπει πρώτα να αδειάσουμε το ποτήρι που έχουμε δίπλα μας; Είναι κάτι σαν ‘απόθεμα”. Δεν το θέλω για να ξεδιψάσω αλλά για να ξερω οτι θα βρω ενα ποτηρι νερο διπλα μου αν διψασω και δεν μπορω να παω στην κουζινα.
Rayuela είπε
@passer by: Κι εγώ μαζί σας είμαι. Δεν χρειάζεται να αδειάσουμε το ποτήρι που έχουμε δίπλα μας. Ωστόσο δεν είναι “απόθεμα”, για μένα τουλάχιστον, ούτε προνοητικότητα, ούτε σύνεση, ούτε καβάντζα για την περίπτωση που δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι μου. Αυτό εδώ το ποτήρι είναι μονάχα ένα μελαγχολικό νανούρισμα.